Vianna zorgt al sinds haar twaalfde voor het hele gezin

Vianna Spang is nog maar 26 lentes jong maar is al meer dan 14 jaar mantelzorger. Sinds haar twaalfde zorgt ze voor het hele gezin. Het begon met haar vader. Hij was chronisch ziek en zwakbegaafd. Hij overleed toen Vianna 18 was. Maar ook Vianna’s moeder en broertje Frank hebben een verstandelijke beperking en zijn hulpbehoevend. Deze zorg kwam al vroeg bij Vianna terecht, terwijl ze zelf nog maar een kind was.

Hoe kan het dat jij al zo vroeg mantelzorger was?

Toen ik twaalf was merkte ik dat ik mijn ouders op verschillende vlakken oversteeg en werd ik langzaam de ‘volwassene’ in het huishouden. Ik zorgde ervoor dat formulieren werden ingevuld en dat iedereen een fijne dag had.
Langzaamaan nam ik steeds meer taken op me, totdat ik fulltime aan het mantelzorgen was. Ik kreeg veel te weinig ondersteuning vanuit de gemeente, waar door het allemaal op mijn schouders terecht kwam.

Toen mijn vader overleed, was ik bezig met mijn studie. Veel tijd om te rouwen had ik niet. Twee weken na zijn dood zat ik weer in de schoolbanken. Uiteindelijk werd het verdriet in combinatie met de mantelzorg en mijn studie me te veel en kreeg ik een burn-out. Zelfs toen werd vanuit hulpverleners verwacht dat ik door zou gaan met de zorg voor
mijn moeder en broertje. Ik voelde me alleen staan en had sterk het gevoel dat mijn jeugd me werd afgenomen.

Je bent al 8 jaar persvrijwilliger bij MantelzorgNL, kun je daar wat meer over vertellen?

Ik was 18 en zag een verhaal van een andere jonge mantelzorger en ik voelde direct herkenning. Ik dacht eigenlijk dat ik de enige was die in zijn jeugd al zoveel moest doorstaan. Ik zocht verder en zag dat de jongen in het verhaal persvrijwilliger was bij MantelzorgNL. Toen viel bij mij het kwartje. Ik vroeg me al een tijd af waartoe ik op aarde ben. Op dat moment wist ik dat ik met mijn verhaal andere jonge mantelzorgers kan helpen. Ik wil niet dat er nog een tweede Vianna rondloopt. Het is belangrijk dat er meer bewustwording komt over de impact van jonge mantelzorg bij kinderen en dat er dus meer en betere ondersteuning is.

Vianna is verbonden aan MantelzorgNL als ambassadeur, voorlichter en persvrijwilliger. In die laatste rol is zij al meerdere keren in kranten en op de televisie geweest. Onlangs was ze nog te zien in het programma ‘De Mols Hoop’. In dit programma koppelt Johnny de Mol succesvolle ondernemers aan gezinnen met financiële en andere problemen.

In de uitzending zien we dat er een geschikte woon ruimte is gevonden voor jouw broertje en dat jouw moeder om de week een weekend logeer zorg krijgt. Hoe was dit voor jou?

In de uitzending vonden we inderdaad geschikte woonruimte voor mijn broertje. Ik was daar heel erg blij om. Maar toen ik hem daarnaartoe bracht, merkte ik dat er tranen opkwamen. Het was hartverscheurend en het deed me veel pijn om hem los te laten. Eigenlijk voelde ik me precies hetzelfde als toen mijn vader overleed. Een diep gevoel
van rouw. ‘Ik stond snikkend met de begeleiding bij de woonvorm te praten en vertelde ze dat ik aan de ene
kant hoopte dat hij het hier goed naar zijn zin zal hebben, want dan heb ik iets goeds gedaan. Maar ik hoop ook weer dat hij het niet beter heeft dan thuis, want dan heb ik weer het gevoel dat ik het al die tijd slecht heb gedaan.

En je moeder dan ook nog naar logeerzorg. Dan heb je voor het eerst een keer een weekend alleen thuis. Wat deed je toen?

Mijn moeder had direct het eerste weekend nadat we mijn broertje naar zijn nieuwe huis hadden gebracht logeerzorg. Toen ik haar daar afzette had ik eerst een heel euforisch gevoel. Maar ik merkte thuis dat het eigenlijk te veel verandering in één keer was en kreeg een stevige migraineaanval. De volgende dag ging het beter, maar merkte ik dat de warmte in ons huis miste. Het was vooral heel leeg en stil. Dit is een nieuw fenomeen waaraan ik echt moet wennen. Het is ook voor het eerst in mijn leven dat ik het gevoel had dat ik me verveel.

Hoe is het nu met je?

Ik sta heel positief in het leven. Met de extra logeerzorg voor mijn moeder vanuit het zorgkantoor heb ik nu al om de week een weekend voor mezelf. En we zijn op zoek naar vervangende woon ruimte voor mijn moeder. Daar voor zijn nog wel wachtlijsten van 2 tot 3 jaar. Maar daarna kan ik écht mijn eigen leven opbouwen. Het voelt nu nog vooral als een proces van verwerken en loslaten. Ik merk nog steeds dat ik rouw. Rouw om het verlies van mijn vader, het loslaten van mijn broertje en mijn moeder maar ook rouw omdat ik het gevoel heb dat mijn jeugd me ontnomen is. Tegelijkertijd zit ik in een proces van het ontdekken en leren van nieuwe dingen. Omdat dit allemaal
vrij veel is, zoek ik hierbij naar psychologische hulp om mij te begeleiden.

Verder heeft de uitzending van ‘De Mols Hoop’ me ontzettend veel zelfvertrouwen gegeven. Ik kreeg ontzettend veel complimenten tijdens en voor de uitzending. En dat bevestigde mijn gevoel dat ik ook als persvrijwilliger door wil gaan. Ik wil er echt voor zorgen dat het leed dat ik heb gekend andere jonge mantelzorgers bespaard blijft. Zo kan ik van iets moeilijks toch iets positiefs maken. Dat geeft me veel goede energie!

Wil je meer weten over het werk van persvrijwilligers bij MantelzorgNL? Stuur een mailtje naar info@mantelzorg.nl

Related Articles

Responses

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *