• Veranderende relatie & intimiteit

  • Laurette

    Beheerder
    23 februari 2021 at 15:21

    In een mantelzorgsituatie is vaak sprake van een veranderende relatie tussen de mantelzorger en de zorgvrager. Zeker als het gaat om het zorgen voor een partner. Ondanks dat dit veel voorkomt, blijkt (seksuele) intimiteit een lastig onderwerp te zijn om aan te snijden.

    Anoniem bespreekbaar maken?

    Nu vraag ik me af of dit thema in de anonimiteit binnen deze community misschien wel goed kan? Je kunt immers je profielnaam en je profielfoto zelf kiezen, waarmee je dit soort thema’s misschien wel op tafel durft te leggen. Is dat zo? Of is dit thema er één waar je het liever niet over hebt. Ik ben erg benieuwd naar jouw gedachten hierover!

  • mabo

    Lid
    23 februari 2021 at 16:15

    Hoi, ik vind het fijn als ik hierover van gedachten kan wisselen. Bij ons kan het in principe nog. Maar ik ben bij ons degene die de boot afhoudt.

  • eddy

    Lid
    27 februari 2021 at 10:56

    Hoi,

    Ik fungeer als verzorger ipv echtgenoot, laat ik eerlijk zijn, ik mis het. Zelfs een knuffel oid, zit er niet meer in. Kan dit ook niet, ze is 360gr veranderd.

    Gr

    Eddy

  • yootje1961

    Lid
    1 maart 2021 at 11:29

    Hier niks meer. Zelfs geen knuffel, een arm om de schouder, niks meer.

    Ik mag hem zelfs niet aanraken. In bed ligt hij met zijn rug naar me toe en helemaal op het randje

    groetjes Yolanda

  • mkm1964

    Lid
    5 maart 2021 at 12:52

    Hier ook al vele jaren niks meer, ik ben de verzorgster en wij slapen al jaren apart.

  • puk

    Lid
    10 juni 2021 at 15:20

    Onze relatie is ook flink veranderd, maar eigenlijk juist veel dichter bij elkaar komen te staan. Mijn man heeft door een herseninfarct globale afasie en spraakapraxie gekregen. Hierdoor is hij in communicatieve situaties veel afhankelijker geworden, en regel ik zowel zijn dag invulling als de contacten met zijn vrienden en werk. Daarnaast werk ik zelf in de zorg. Hij heeft hier steeds meer oog voor en doet zijn best om mij te ontworpen door de huishoudelijke taken die hij kan overnemen, over te nemen.Samen praten is moeilijk, maar naast elkaar zitten, tegen elkaar aan zitten en samen leuke dingen doen, zorgt bij ons voor plezier en blijdschap om er samen te zijn.Lastig vind ik wel om vooral verdriet om de hele situatie te delen met mijn man. Hij voelt zich dan schuldig . Dit uit hij dan door boosheid en afweer. Ik probeer hier dan met hem over te praten, maar dat is voor hem lastig en confronterend.

    • twan

      Lid
      16 juni 2022 at 14:42

      Laurette,

      Wat ons bij de discussie rondom verdriet heeft geholpen is een moment per week (of meerdere) te pakken om over elkaars gevoelens te praten. Minimaal 15 minuten, gepland (!) en starten met de vraag “hoe gaat het met jou”? Daar kwamen bij ons goede gesprekken, veel tranen maar ook een lach bij.

      Daarmee is het wel meteen besproken en geparkeerd. Waardoor de schuldgevoelens veel minder werden.

      Misschien heb je er iets aan.

  • Eric

    Lid
    18 november 2021 at 09:05

    Moeilijk onderwerp, maar goed om toch te benoemen. Ik denk dat het een onderwerp is waarbij als je aan mantelzorg van een partner bent niet direct aan het kunnen wegvallen van intimiteit en seks zal denken. Voor de mantelzorger en of beide een moeilijk onderwerp weet ik uit eigen ervaring.

    Mijn vrouw 58 jaar en ik 57 jaar. We zijn 33 jaar getrouwd. Snel na het beginnen van onze relatie werd onze intieme relatie minimaal. Beide waren we toen nog heel jong. Ik snapte er niets van. Het zou wel goed komen zei mijn vrouw altijd. Het lag niet aan mij. Ondertussen werd mijn vrouw ook ziek. In de loop van de tijd werd mijn vrouw heel erg ziek. Om een verder heel lang verhaal korter te maken voor nu: mijn vrouw kreeg psychische problemen en was ook heel erg ziek. Ik heb jaren met het gevoel gezeten dat ik qua intimiteit en seks iets niet goed deed. Na 27 jaar kwam er een schok, mijn vrouw is buiten een leven wat haar qua ziek zijn echt niet mee zit ook incest slachtoffer. (van 4de tot haar 16de)

    Door de mantelzorg aan mijn partner veranderde mijn positie als volwaardig partner in een verzorgende. Houden van en liefde is zoals ik het altijd omschrijf veranderd in “Dierbaar XXL”

    Voor mijn vrouw is er qua kijk op mij niets veranderd. Mijn gevoel is een geheimpje welke ik meedraag.

  • eddy

    Lid
    3 juni 2022 at 19:21

    Hallo, het is al ff geleden dat ik reactie heb geplaatst, net zoals de meesten hier. Doordat er meer structuur en rust in huis komt, zorg aan huis maar ook 2x p/’m weekend respijtzorg ( do.dag – zondag) kom ik ook beter tot rust, hierdoor steekt gemis naar intimiteit steeds vaker de kop op, probeer hier ook weer mijn draai in te vinden, maar jezelf een knuffel geven dat lukt niet 😂. Koude douche bied nodige oplossing, maar is ook niet altijd de oplossing.

    Mijn vraag is, hoe gaan jullie hier mee om?

    Gr. Eddy

  • twan

    Lid
    16 juni 2022 at 14:38

    Dit is het eerste platform waar dit onderwerp besproken wordt. Althans, ik ben het nog nergens tegen gekomen.

    Als je zorgt voor je partner verandert er altijd iets vwb dit onderwerp. Dat het voor sommige lastig is om te bespreken met zijn/haar partner of hier op dit forum in alle openheid, is ook soms lastig. Ik kan alleen maar zeggen: doe het toch! Het is normaal en iedereen hier snapt het ook.

    Als ik voor mezelf spreek:

    Zoals hierboven ook al meerdere malen genoemd is, is er niet veel meer over van de intimiteit. Niet omdat mijn partner niet wil, maar puur omdat het niet kan. En dat terwijl er de jaren voor deze klote ziekte, echt helemaal niks te klagen was.

    Mis je dat dan? Ja enorm!

    Gelukkig kunnen wij er wel over praten samen al is dat geen oplossing. Ik heb inmiddels zelfs de vrijheid gekregen om lust ergens andere “te halen”. Niet om gevraagd maar spontaan aangeboden gekregen. Omdat ze ziet dat ik het mis en zij juist dat niet kan geven.

    De knuffel mis ik ook heel erg overigens.

    Maar ja, ten eerste, waar kom je iemand tegen die dat wil en daarnaast hoe ga ik me daarna voelen? Schuldig terwijl het “mag”. Vies omdat het lusten zijn?

    Verdrietig omdat het eigenlijk toch iets van ons tweetjes is?

    En dan weet ik ook niet meer hoe zoiets werkt. Je bent immers geen 18 meer.

    De liefde zit thuis, daar is geen twijfel over!

    Maar om nu al celibatair te worden is ook zoiets.

    De oplossing hebben we dus nog niet, en er is geen mantelzorg tinder app.

    Ik hoop dat er meer mensen zijn die durven te vertellen hoe ze er mee om gaan.

    Wellicht heb ik, en met mij een heleboel anderen, iets aan de tips!

Start of Discussion
0 van 0 berichten Juni 2018
Nu