Homepage Thema’s Schrijnende relaties in de familie Samen met je broers en zussen zorgen voor een ouder/jullie ouders

  • Samen met je broers en zussen zorgen voor een ouder/jullie ouders

  • Laurette

    Beheerder
    28 januari 2021 at 06:38

    Het samen zorgen kan nog wel eens voor strubbelingen zorgen. Hoe ga je daarmee om?

  • florine

    Lid
    28 januari 2021 at 09:28

    Volgens mij speelt er heel veel mee of het samen zorgen voor een ouder lekker loopt.

    Man-vrouw, levensfase, levenswijsheid, karakter, ruimte in je leven op dat moment, partner, rol in het gezin, oud zeer of trauma’s, band met de zorgvrager, communicatie, afstand, niet (willen) zien wat er aan de hand is. Volgens mij kun je hier nog heel wat meer (be)noemen.

    Ik vrees de dag dat we echt aan de bak moeten voor mijn moeder van nu 86 en hoop dat de angst groter is dan de realiteit. Maar jeetje, wat ligt het allemaal gevoelig om met familie (die eigenlijk los zand zijn) samen te werken.

    Zijn er ook positieve ervaringen dat je er ook hechter door wordt?

    Graag hoor ik positieve en negatieve ervaringen en vooral tips wat er werkt in de samenwerking met broers en zussen.

  • maud

    Lid
    23 februari 2021 at 20:29

    Het kan inderdaad soms wel voor een strubbeling zorgen, maar wat ik heb geleerd is dat alles heelt met de tijd. Iedereen gaat anders met zijn verdriet om, en voor ieder zijn hierin de behoeftes (van bijvoorbeeld er wel/niet over praten) anders. Vaak is het in het begin heel erg zoeken. De rollen zullen veranderen, je krijgt er ineens veel taken /stress factoren bij. Hierdoor kan je soms ook het gaan afreageren op elkaar, wat leidt tot ruzies of tot slecht contact. Wat ik vooral merkte dat door de ziekte van mijn vader, er geen positieve sfeer meer hing onder de mantelzorgers zelf. Het ging continu over papa, de ziekte, de zorg voor hem, de scheiding van mijn ouders, en alles eromheen wat geregeld moest worden. We liepen allemaal over van de stress. Daarnaast is iedereen ook nog bezig met zijn eigen (levende) rouw proces. Het gezin van hiervoor is er niet meer, dat is pijnlijk. Vaak ben je bezig met de wat minder leuke dingen, die veel stress en paniek opleveren. Maar na een tijdje zal dit wennen, en zal alles op zijn plek vallen. Tenminste, je krijgt ruimte om het te accepteren. Na deze periode is er weer wat ruimte voor leuke dingen. Gun iedereen de tijd, je familie leden maar ook jezelf! Het is allemaal niet niks. Maar alles zal uiteindelijk weer overwaaien, hoe uitzichtloos het misschien ook lijkt. Bij ons heeft het zeker ook een hele tijd geduurd, maar het gaat steeds een beetje beter. Mijn broer en ik gaan elke week 1 dag apart van elkaar op bezoek bij mijn vader in het verpleeghuis. Vaak bellen wij hierna even met elkaar, om te vertellen hoe dit was. Maar bespreken ook andere (leuke) dingen, zodat het niet altijd daar over gaat. Nu alles weer wat rustiger is, hebben we hier ook de tijd voor. En merken we dat onze band weer beter wordt. We kunnen lachen met elkaar, en met onze vader. Ik wil niet zeggen dat het ooit op houdt, maar het kan wel dragelijker gaan worden met de tijd! En een grote tip: doe af en toe ook een wat leuks met de mantelzorgers onder elkaar, ipv altijd maar zorgen voor de ander of dingen regelen! Liefs Maud

    • Laurette

      Beheerder
      1 maart 2021 at 15:18

      Dank @Maud voor het delen van je ervaring!

    • florine

      Lid
      1 maart 2021 at 15:51

      Dank je wel voor je reactie en ook voor de tip!😀

Oorspronkelijke post
0 van 0 berichten Juni 2018
Nu