Ik stel het niet op prijs dat de thuiszorg, gegevens uitwisselen over mij er zijn dingen wat ik niet van belang vind en dat heeft te maken met onder anderen het ggz wat je word op een andere manier benaderd en ook beoordeeld zo als ik zit in een vazen van het acteren dat ik incontinent ben. Voor heen ben ik op genomen geweest om dat ik zwaar overspannen was en dat word zo uit ze verband getrokken door de thuiszorg en een stempel op gelegd, dat je niet goed bij je hooft bent en ik heb het in 2011 me gemaakt dat er een verpleegkundigen een zuster iets heeft proberen te doen bij me en daar heb ik melding van gemaakt en dat is executele intimidatie, maar voor dat dit gebeurde is er wel wat voor af gebeurt zij heeft me op een avond geen zorg gegeven en ook niet hulp in geroepen om dat ik buiten bewust zijn was en ik ben daar achter gekomen en het ook gezicht van dat ik aangiften heb gedaan bij de politie wegens niet ingrijpen hulp in roepen en poging tot moord wat zo zie ik het wel wat ik heb een hart probleem en dat is een brugada dat komt niet veel voor bij een Europeaan maar bij aziatieze mensen maar mijn moeders grootmoeder was een aziatieze en het zit dus in de genen dus daar is ook melding bij de directie gemaakt door mij en dat is mij niet in dank af genomen dus ik mocht ook geen vrijwilligers werk doen om dat ik dus met het ggz te maken heb maar om dat ik geen onbesproken gedrag had en dat was dus het ggz en daarom wil ik dus niet dat mijn gegevens door andere thuiszorg instellingen opgevraagd worden maar ook niet door ziekenhuizen.

Wat als je een maal de stempel hebt GS dan word je behandeld als een die niet goed bij zijn hoofd is en vandaar dat ik dit ook afgeschermd word, ze hebben de zorg te bieden die ik nodig heb dat is helpen met wassen en aankleden uit bed helpen, ik kan zeer slecht lopen door een ongeval dan problemen met de nieren 3 x per dag moet ik gekatheteriseerd worden en helpen met de been brees die ik heb om te doen en ineengrijpen als ik onder uit ga door het hart probleem maar ik heb ook een hernia dus ik kan niet geopereerd worden dus verlamming verschijnselen en verder ga ik me gang ik zorg zelf voor mijn eten en bootschapen doen en of bezoek gaan bij familie en vrienden. Vandaar dat ik dit ook wil laten blokkeren dat ze enkeld doen wat ze moeten doen. Ik ga zelf ook naar het ziekenhuis voor controles van de nieren hart en orthopedie dat regel ik zelf allemaal. Vandaar ook het verzoek dit allemaal te blokkeren

Zorgaanbieder: Thuiszorg West-Brabant – Roosendaal

ik dacht,dat premier Rutte meer bij de tijd was, dan woensdagavond tijdens zijn gesprek met de NOS. Hij haspelde WMO, PGB, Thuiszorg etc door elkaar, zodat niemand er was van kon worden

DE PGB is volgens mij een onderdeel van de WMO. Als hij nu eerlijk zegt,dat de WMO pot moet worden leeggerhaald dan is hij eerlijk

Nu is het of er van de ene WMO pot wat afgaat (PGB) en in de andere wat bijkomt (thuiszorg) Laat het kabinet nu eerst eens goede voorlichting geven en eens gaat kijken wat er bij al die toppen van zorgverzekeraars af kan. Dan komen mogelijk MEER mensen in aanmerking van hun zo broodnodige PGB

vorig jaar september kreeg ik een andere hulp ze kwam was haar eerste werkdag.

maar niet even bellen hoe het met de hulp ging clienten worden aan de kant gezet red je er maar ze was ziek geen belletje van thuiszorg zelf

Gemeente: Arnhem

Zorgaanbieder: ‘t Blauwbörgje – Groningen

“Ik ben gevallen, had vier ribben kapot, was bewusteloos en ben naar het Medisch Centrum Leeuwarden gebracht. Na zeven dagen zeiden ze dat ik afgezien van die gebroken ribben verder kerngezond was. Ik moest van het bed af”.

Meneer Janzen was toen 96 jaar.

Jan Janzen heeft een bewogen leven achter de rug. Tijdens de bezetting bood hij plek aan onderduikers in zijn winkel. Na de oorlog maakte hij de komst van de supermarkten mee en werkte zich op tot chef van vijf supermarkten in Den Helder. Na zijn pensionering besloten zijn vrouw en hij weer terug te keren naar Harlingen. Dertien jaar geleden overleed zij.

Meneer Janzen bleef op zichzelf wonen en ook al werd dat in de loop van de jaren lastiger, hij kreeg niet meer dan drie uur thuiszorg in de week. “Zo iemand wil je ook een kopje koffie kunnen aanbieden, dus van die drie uur ging ook nog wat tijd af”.

Na zijn val kwam hij eerst in een verzorgingshuis in Menaldum terecht: “ik wilde graag naar Harlingen terug. Maar dat gaat niet vanzelf, want dan komt er iemand van het CIZ bij je en die gaat een rapport maken. Zij kwam tot de conclusie dat ik daar inderdaad wel voor in aanmerking kwam!”

“Tegelijk heeft de mevrouw van het CIZ haar excuses aangeboden. Drie magere uurtjes zorg in de week was erg weinig; ze hadden me wel een beetje over het hoofd gezien. Misschien ligt het ook wel aan mezelf. Je doet je al gauw beter voor dan je bent. Als ze vragen hoe het gaat, antwoord je toch dat het wel goed gaat. Je wilt niet klagen, maar bij je indicatie is dat niet onverstandig”.

Meneer Janzen werd vrij vlot na zijn komst, lid van de cliëntenraad. Hij wil niet op de stoel van de directie te gaan zitten, maar slechts adviseren. Bijvoorbeeld over het belang van de activiteiten, zoals de Spaanse dansmiddag, of het interne mededelingenblad. Op die wijze blijft hij actief betrokken bij het wel en wee van het huis.

Het is nog wel eens lastig aansluiting te vinden bij anderen. Sommige bewoners zijn erg slecht, sowieso bestaat maar zo’n twintig procent van de bewoners uit mannen en heb je hier ook clubjes waar je maar lastig tussenkomt.

Toch zou meneer Janzen niet anders meer willen. “Ik feliciteer mezelf met de verzorging die je hier krijgt. Ik kan het belang van goede voeding ook niet genoeg benadrukken. In Menaldum kreeg ik mijn eten van Tafeltje-Dek-Je, maar dat was ook niet alles. Hier is een eigen keuken en er wordt serieus naar ons geluisterd. Er is een vaste regelmaat van ontbijt, warme maaltijd en een broodmaaltijd, met koffie en thee tussendoor.

En inderdaad, stipt om drie uur komt er iemand binnen die koffie of thee met een koekje aanbiedt. Meneer Janzen glimt:”kijk, zo gaat het hier nou”.

Dit is deel 3 in een serie portetten die is gemaakt in het kader van het project Van Monoloog naar Dialoog, dat in 2007 en 2008 werd uitgevoerd door Zorgbelang Fryslân. Het project had tot doel om personeel en bewoners van verzorgingshuizen met elkaar in gesprek te brengen.

In het kader van dat project zijn negen bewoners van verzorgingshuizen geïnterviewd. Zij vertellen iets over hun ervaringen in een zorgcentrum. Wat het betekent om niet meer zelfstandig te wonen, maar verzorgd te worden, waar ze tevreden over zijn, wat ze missen. Op die manier ontstaat een aardig inzicht in wat deze mensen belangrijk vinden.

Tot begin maart volgt op mijn deeljezorg.nl-blog iedere week één van die negen portretten van bewoners van verzorgingshuizen.

Bestand(en)

• brochure thuiszorg.pdf