Ik woon nu al ruim een jaar in een locatie van het RIBW, en ik ben erg blij met mijn huis daar, ik zit er mooi, heb alles dicht om me heen en zou eigenlijk nergens anders willen wonen maar toch gaat het de laatste tijd niet lekker.

Iedereen die hier woont heeft een Persoonlijk Begeleider (PB’er) die zich van de leiding dan vooral met jou bezig houdt. Toen ik hier kwam wonen had ik een hele lieve PB’er. Eentje die de tijd voor je nam, en niet moeilijk deed als je ergens heen moet om even mee te gaan ter ondersteuning en die ook gewoon heel goed tot je door wist te dringen.

Die PB’er heeft uiteindelijk een andere baan gevonden. Haar hart lag toch meer bij het meer lichamelijk verzorgen van cliënten, en zulke mensen wonen niet bij ons op de locatie. Toen kreeg ik PB’er nummer 2. Een man die nooit ergens lang is blijven plakken en dus anderhalf jaar nadat hij daar werkte ook weg ging. Ik had dus na 3 weken weer een nieuwe PB’er namelijk nummer 3.
Met PB’er nummer 3 kon ik zelf gewoon helemaal niet overweg. Waarna ik dus PB’er nummer 4 kreeg.

Dit was echt een lieve vrouw, met hart voor haar werk. Een vrouw die veel voor haar cliënten over heeft en ze allemaal als haar eigen kinderen beschouwd. Ze heeft veel voor me geregeld en veel voor me gedaan en voor haar zonder enige moeite. Maar dan opeens krijg je te horen dat ze toch zeker een jaar uit de running zal zijn omdat er kanker bij haar gevonden is.

Dit hield voor mij in, dat hoe jammer ik het ook vond ik nu PB’er nummer 5 kreeg. Dit is een man met wie ik gewoon niet overweg kan. Ik voel ook geen enkele neiging iets met hem te bespreken maar de rest van het team wat hier werkt heeft het al te druk, waardoor hij als een soort gedwongen nood optie is gekomen.

Vanuit het GGZ heb ik een SPW’er. Die komt iedere week/2 weken langs om te kijken hoe het met me gaat. Ze regelt ook afspraken bij de psychiater voor me, als mijn medicijnen bijna op zijn regelt zij weer nieuwe. Zij weet dat ik niet goed met mijn huidige PB’er op kan schieten.
In een gesprek wat ik had met mijn SPW’er en mijn psychiater kwamen ze het snel overeen dat ik als borderliner moeite heb met afscheid nemen, en in de zorg de telkens nieuwe leiding die je krijgt. Vooral PB’ers zijn lastig omdat je daar toch je “persoonlijk verhaal” tegen moet vertellen, tenminste dat willen ze.

Het grappige is, dat ze het erg met elkaar eens waren hierover, en ik zelf ook wel, en dat mijn SPW’er nu met zwangerschapsverlof gaat. Schijnt ook nog wel een hype te zijn de laatste tijd. Vrouwen in de zorg met wapperende eierstokken. Nu ben ik blij dat ik wel mijn stem heb kunnen doordrukken als het ging om haar vervanger.

Maar om terug te komen waarom ik dit stuk begon te schrijven. Ik kan vanuit mezelf spreken als cliënt dat ik van mijn begeleiding ook een stukje menselijkheid wil krijgen/verwachten. Iemand die een keer een rondje met je gaat lopen als jij je rot voelt, iemand die je uit zichzelf uitnodigt voor een spelletje te doen of om mee te gaan boodschappen te doen.
Iemand die echt tijd voor je neemt en daardoor eventueel overwerkt als het nodig is.

Op onze groep hadden wij zo’n leiding die daar aan voldeed. Ze had bijna haar diploma behaald waardoor ze ook PB’er kon worden. En er stonden al helemaal wachtrijen onder de bewoners omdat bijna iedereen haar wel als PB’er wou hebben.

Dan krijg je op een middag de leuke mededeling dat ze over 2 weken voor het laatst zal werken. (dat is vandaag.) Het team is te groot dus er moet iemand weg gesneden worden omdat ze op de kleintjes moeten letten. En omdat zij nog geen diploma heeft is zij de sigaar geworden.
Nu heeft ze het wel zelf aangeboden tijdens hun teamvergadering. Omdat ze haar laatste weken voor haar diploma ook op een andere locatie kan afmaken. Om daarna daar als PB’er te werken. En als niemand zich aan zou bieden was zij omdat ze geen diploma heeft sowieso wel de klos geweest.

Ik vind het jammer dat ze weg gaat, omdat zij toch als 1 van de weinige leiding dat stukje menselijkheid toonde. En ik kan zeggen dat ik namens alle bewoners bij ons spreek dat wij dat liever niet zo zagen. Ik en eigenlijk alle bewoners kunnen zo 3 en sommige zelfs 5 namen noemen van leiding die we liever weg willen hebben.

We hebben op onze groep een lokale cliëntenraad maar dat stelt geen ruk voor. Die komen 1 in de 2 maanden samen omdat meer niet mogelijk is voor de ondersteuner. En zo goed als alles waarvan ze op de hoogte gesteld dienen te worden, wordt hun simpelweg gepasseerd.

Ik vind het jammer omdat zij mijn PB’er zou worden totdat PB’er 4 weer terug was van haar langdurig verlof. Maar er zit nog meer achter.

We houden nu dus nog 6 begeleiders over waarvan er 4 autisme-experts zijn. En sommigen zijn nog bezig met een zoveelste autistencursus. (Ik ga me dan afvragen wat ze dan nog niet weten over autisten na al 3 a 4 cursussen erover gehad te hebben? Misschien iets als hoe herken je een autist in het wild?)

Nu heb ik verder helemaal niets tegen autisten maar ik merk vaak bij ons op de groep dat ze daar de meeste aandacht aan besteden. (7 van de 14 bewoners bij ons hebben een vorm van autisme.)

Nu vind ik dat op zich ook niet zo heel erg, maar ik vind het op den duur gewoon wel vervelend worden. Omdat ik borderline heb en er nu niemand meer is die daar echt verstand van heeft.
De leiding die vandaag haar afscheid heeft was voor haar studie ook bezig met veel dingen te leren over persoonlijkheidsstoornissen en dat zag ik dan wel zitten, om in ieder geval meer hulp/steun te krijgen van haar, maar daar kan ik nu ze weg gaat ook naar fluiten.

Het is jammer omdat ik door al die leiding waar ik iets mee had die weg zijn gegaan sinds ik er ben (er zijn 9 leiding weg gegaan waarvan 3 mijn PB’er waren.) Sinds hun weg zijn ben ik al minder gaan praten over hoe ik me voel. En de weinige dingen die je dan zegt/vertelt tegen ze doen ze helemaal niets mee.

Dan vertel je ze een paar dagen geleden dat het de dag is waarop mijn ex zelfmoord gepleegd is, lijken ze het niet te horen en meer geïnteresseerd te zijn in de krant. De keren dat ik aan gaf weer meer last te hebben van suïcide gedachten doen ze er niets mee. De keren dat ik aan geef waar veel last te hebben van stemmen wordt er ook weinig mee gedaan.
Je wordt alleen afkeurend aan gekeken als je weer met je polsen in het verband rondloopt omdat het gewoon niet meer ging, wat je dan ook nog zelf bij jezelf moet verbinden.

Of ze iets doen met die dingen wat ik zeg weet ik niet. Ik merk er niets van, misschien dat ze wel als ik er niet ben er over praten met elkaar of wat dan ook, maar niets daarover wordt naar mij toe terug gekoppeld. De dag dat ik hoorde dat zij dus eigenlijk weg bezuinigd is uitte ik mijn ontevredenheid erover tegenover de leiding die daar was, en dan krijg je doodleuk een reactie te horen als “Dan verhuis je toch als je er een probleem mee hebt?”

Hoe egoïstisch het misschien klinkt maar ik hoop zo dat PB’er 4 snel weer terug komt. En weer mijn PB’er kan zijn, omdat zij wel iemand is van wie ik weet dat ik in goede handen ben als het niet goed met me gaat.

Vanmiddag hebben we dan het afscheid van die leiding en hoe dat zal zijn weet ik niet. Nu heb ik als borderline sowieso veel moeite met afscheid nemen en me hechten aan mensen.
De leiding heeft allemaal voorgesteld om zelf hapjes te maken/mee te brengen voor der afscheid.
Mensen die mij kennen weten dat ik best allergisch ben voor vis en schaaldieren en vaak ook van die geur al onwel kon worden. De leiding weet dit ook allemaal. Maar desondanks zijn er nog 3 van de leiding die iets lekkers met vis gaan klaar maken.

Dus ik denk niet dat ik echt goed afscheid zal kunnen nemen zonder letterlijk onwel te worden.

Nu de menselijkheid van begeleiders meer wordt wegbezuinigd worden wij wat meer cliënten of een prijskaartje in plaats van een mens met gevoelens.

.

 In het Medisch Journaal van deze week:

• Zorg moet leren van de luchtvaartveiligheid
• Stichting Outdoor medicine: betere voorbereid bij avontuurlijke vakanties
• Onderzoek naar verdoving in de laatste fase
• Gevolgen van specialiserende ziekenhuizen voor de artsenopleiding
• Antibiotica helpen niet bij bijholteonsteking
• Na lithiumvergiftiging onbereikbare psychiater berispt door Tuchtcollege
• De Goede Dood: film over de avond voorafgaand aan een aangekondigde dood

Poll

Je antwoord toelichten of een reactie geven op een van de onderwerpen?
Deelnemers aan Deeljezorg.nl kunnen onder aan de pagina hun reactie achterlaten.

Nog geen deelnemer?
Klik hier om je in twee minuten in te schrijven.
Je krijgt dan wekelijks bericht over de onderwerpen van het nieuwe journaal, kunt direct meediscussiëren en nog veel meer.

Hieronder de links naar de voorgaande journaals

• Journaal van 17 februari 2012
• Journaal van 9 februari 2012
• Journaal van 2 februari 2012
• Journaal van 26 januari 2012
• Journaal van 19 januari 2012
• Journaal van 12 januari 2012
• Journaal van 5 januari 2012
• Journaal van 22 december 2011
• Journaal van 15 december 2011
• Journaal van 8 december 2011
• Journaal van 1 december 2011
• Journaal van 24 november 2011

Het Medisch Journaal wordt mede mogelijk gemaakt door CZ.
Lees meer over de samenwerking tussen CZ en Zorgbelang.

Gemeente: Heerlen

Website: http://wiell.nl

Hoe kun je 8 jaar (en dan nog maar) met 1 kind in verschillende

behandel- en woongroepen met -tig verschillende (bege)leiding

van verschillende instellingen en -tig verschillende scholen,

klassen, leerkrachten, klasseassistenten, stagaires etc. etc.

etc. etc. etc. etc. etc. etc. etc. etc. etc.

waarin een en al ellende is voorgevallen omschrijven in

1 mailtje.

Op de scholen voor speciaal onderwijs is het van het

zelfde laken een pak.

Als je kind uit huis moet gaan wonen, tel je als ouders

werkelijk niet meer mee.

Alles gebruikt men om je buiten te sluiten; om maar niet met jou

als ouders van doen te hebben.

We zijn alleen maar lastig want we staan tussen hun en het kind dat

zij willen hebben/zich willen toe-eigenen.

Men spreekt over: “Je moet je kind loslaten” en “Je komt in

een rouwproces terecht waar je echt de tijd voor moet nemen” blablabla.

Snappen ze dan niet dat het juist anders moet; dat er met ouders moet worden

samengewerkt ten behoeve van het welzijn en welvaren van het kind;

het kind dat uit zijn vertrouwde en veilige omgeving wordt gerukt,

weg van zijn mama en papa.

Alles moet missen wat normaliter een thuiswonend kind krijgt.

Dat het kind dat moet missen wat het meest belangrijkste en waardevolste is:

LIEFDE!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Echte zorg, aandacht, geduld, genegenheid en RESPECT!!!!!!!!!!!!

Ons kind is nu thuis en is er slechter als nooit te voren aan toe.

Hij en wij zitten met de ellende.

Hij is van een kind met autisme voor derden een kind met gedragsproblematiek

geworden terwijl 80% misschien wel 90% van deze problematiek juist

is veroorzaakt door de (medewerkers van) de zorginstellingen.

Als ouders sta je machteloos.

Wat je ook doet of probeert te doen.

Een klacht indienen heeft geen enkele zin.

We zijn er, zeker op dit moment, mee gestopt want

we hebben er geen energie, tijd, ruimte c.q. geld voor.

Ook missen we de deskundigheid waar je tegenover komt.

Klachtencommissies zijn ook nooit onafhankelijk en

kunnen dat eigenlijk ook niet zijn want het zijn

vaak allemaal mensen uit de zorg oid en die hebben

elkaar toch altijd wel weer een keer nodig.

Als het erop aankomt, stelt ons woord als ouders

geen fluit voor.

Dan is het woord van de ander/derden/de zgn. deskundigen

doorslaggevend ook al “kent” men ons al -tig jaar als

goede en verantwoorde ouders en zo’n groeps(bege)leiding

c.q. medewerker van een instelling niet/nauwelijks c.q.

spreekt men deze 1 keer voor hooguit 5 tot 15 minuten

aan de telefoon.

Voor de tweede keer hebben wij een ongegronde melding

bij het AMK aan onze broek terwijl wij deze eigenlijk

zouden moeten doen over al die onverlaten die zich

groeps(bege)leiding c.q. (medewerker van een) zorginstelling

noemen.

Oorzaken o.a.:

Geen gemotiveerde (bege)leiders;

Juist zeer ongemotiveerde (bege)leiders;

Veel misstanden;

Veel gelieg en bedrieg;

Veel misbruik maken van stoornis;

Veel misbruik maken van handicap;

Veel misbruik maken van verstandelijke beperking;

Niet luisteren;

Niet horen wat ouders zeggen;

Niet horen wat kind zegt;

Niet willen luisteren;

Niet willen horen;

Niet kunnen opvoeden;

Maar zeggen en doen wat men wil;

Geen rekening houden met stoornis;

Geen rekening houden met handicap;

Geen rekening houden met verstandelijke beperking;

Niet doen wat ze zeggen;

Niet zeggen wat ze doen;

Star;

Geen kennis hebben van;

Kennis niet in praktijk willen c.q. kunnen gebruiken;

Ongeïnteresseerd;

Geen gevoel hebben;

Niet kunnen mee- c.q. invoelen;

Geen begeleiding;

Geen ondersteuning;

Geen hulp;

Geen individuele zorg;

Geen respect voor het kind;

Geen respect voor de ouders;

Geen respect voor de spullen van een ander;

Geen respect voor geld van een ander;

Geen respect voor gemeenschapsgelden;

En zo kunnen we nog wel even doorgaan.

Ons kind is er zeer slecht aan toe en ons wordt door de deskundigen

verweten dat wij hem naar huis hebben gehaald.

Hij is zijn vertrouwen en gevoel van veiligheid helemaal kwijt.

Zijn vertrouwen in ons is erg geschaad want wij zijn degenen

die hen in al die instellingen hebben gestopt en laten wonen!

Wij zijn er slecht aan toe want het hoofddoel van zijn uit huis

(moeten laten gaan) wonen “rust creëren in de thuissituatie” (we

hebben nog 2 oudere kinderen) is sowieso al nooit gehaald.

Over de andere doelen hoeven we het dan al niet meer te hebben.

Onze andere twee kinderen zijn er slecht aan toe; zij moeten

ook al zo lang zoveel missen want ook zij zijn met het uit

huis gaan wonen van hun broertje niet veel opgeschoten.

Ze hebben papa en mama alleen maar zorgelijker etc. zien worden.

Ook ons vertrouwen is helemaal weg; ook ons gevoel van

veiligheid is nihil.

Uiteindelijk zijn we vorige week naar een advocaat gestapt maar

we kunnen helemaal niets; niet tegen die (medewerkers van de)

zorginstellingen, niet tegen degenen die de meldingen over ons hebben

gemaakt bij het AMK en niets tegen de door ons voelbare druk, stress en

spanning

door die meldingen bij het AMK.

HELEMAAL NIETS en zeker niet slapen.

En zo zijn we in een vicieuze cirkel terecht gekomen; een

negatieve spiraal naar beneden waar het zeer moeilijk uitkomen is.

We leven in constante angst dat ons kind uit huis zal worden gehaald

met alle gevolgen van dien.

Door die angst en de rest kunnen we niet optimaal functioneren;

we zijn bezig met overleven.

En daardoor wordt die angst nog groter want stel dat we straks

nog minder gaan functioneren dan kan dat als argument worden

gebruikt om alsnog ons kind uit huis te halen (ook al zijn we

op zoveel fronten bezig om hulp en begeleiding te zoeken c.q.

in te kopen en binnen te halen).

“Men” zegt dat we ons daar niet zoveel zorgen over moeten maken

maar met alles wat er al gebeurd is; hoe kunnen we ons GEEN

zorgen maken?

En dit is dan (de) zorg!

Zoals “Loesje zegt: Zorgen moeten je doen, niet maken”.

We zetten onze naam etc. hieronder want we willen deze melding

zeker niet anoniem maken maar voor contact opnemen is

het nodig dat U weet dat wij niet zomaar kunnen bellen.

Onze zoon is namelijk thuis van school; wij moeten een

(andere) school voor hem zoeken.

Dat is, gezien zijn huidige conditie, erg moeilijk.

Ook hierbij voelen we druk, spanning en stress want iedereen

loopt er achteraan te jagen dat ons kind naar school moet

want hij is leerplichtig.

Ja, dat weten we en wij willen hem ook naar school maar niet nog een

herhaling van de vorige ke(e)r(en).

De laatste school heeft namelijk de tweede melding over ons bij het

AMK gedaan.

De school waarvan 1 leerkracht o.a. ons kind heeft (terug)geslagen.

Deze mail schrijven we midden in de nacht wegens door zorgen

niet kunnen slapen.

Het is nu dinsdagochtend 21-09-2010; 04.35 uur en we gaan nog

even terug naar bed.

Hopelijk lukt het slapen nu.

Einde citaat e-mail.

Sinds deze e-mail is er zoveel meer gebeurd. Na de tweede melding is er een melding gemaakt door het AMK bij de Raad voor de Kinderbescherming waarna in december onze zoon gedwongen uit huis is geplaatst en onder toezicht is gesteld door de Kinderrechter. Niemand wil ons geloven maar alle meldingen hebben wij met (soms bewijsbare) feiten kunnen weerleggen; de meldingen zijn ongegrond en onterecht!

Zie bijgaande documenten waarin ik de namen van derden uit veiligheidsoverwegingen c.q. privéredenen heb weg gelaten. Wij kunnen niet nog meer tegenslag gebruiken.

Ik hoop dat ik hier open, eerlijk en oprecht mijn verhaal kan doen, zonder verdere nadelige gevolgen voor mijzelf, mijn man, onze zoon, onze andere kinderen en ons als gezin want, ook al is mijn vertrouwen weg, wie kan er zonder vertrouwen (in)? Mijn gevoel van veiligheid is compleet verdwenen, wat ook duidelijk naar voren komt in de ingevoegde documenten.

Lees, bekijk en hoor mijn/ons verhaal en help mij te geloven dat ik nog wel iemand kan vertrouwen. Schaad mijn vertrouwen s.v.p./a.u.b. niet!

Dit is het voor nu; ik ben al 2 uur bezig met mijn verhaal neer te schrijven en klaar te stomen om op de site te zetten (de eerste keer ging e.e.a. mis, was ik alles weer kwijt en moest ik opnieuw beginnen).

Sunshine. 

p.s.: Naast het zoeken en proberen te vinden van de juiste zorg en hulp hebben we al zoveel verschillende dingen ondernomen om verandering in onze situatie te brengen; noem het op en wij hebben het vast al geprobeerd, gedaan etc. (positief) Resultaat: niets! (zoals U kunt lezen juist het tegenovergestelde waarvan men nu ook beweert dat dit door onszelf komt). 

Omschrijving filmpje: Geüpload door NoodkreetAutismeZorg op 12 apr 2011

Persoonlijk ingesproken zoektocht naar en noodkreet om het verkrijgen van de juiste noodzakelijke benodigde liefdevolle, rustige, geduldige benadering en behandeling, individuele en persoonlijke begeleiding, hulp, ondersteuning, herinnering, herhaling en zorg binnen de zorg- en hulpverlening, instellingen en het (speciaal) onderwijs van ouders voor hun kinderen en hun constante gevecht en voortdurende strijd hiervoor, met alle voor hen zeer nare gevolgen vandien zoals ongegrond verklaren van klachten, niet in het gelijk gesteld worden, AMK meldingen, melding bij Raad voor de Kinderbescherming, beschuldigd worden van het plegen van psychisch geweld bij hun kinderen, verdacht worden van PCF, OTS en gedwongen uit huis plaatsing etc. als ook die op fysiek, mentaal en emotioneel gebied voor (ieder lid van) hun gezin (individueel).

Bestand(en)

• document voor deeljezorg.nl, 1.doc
• document voor deeljezorg.nl, 2.doc

Maanden lang ben ik geterroriseerd door mijn buurman: muziekoverlast, vernielingen, baksteen tegen mijn ruiten, bonzen op mijn ruiten, bedreigen. De instanties weten hiervan en hebben de buurman ook stevig aangepakt.

Ik heb contact met de GGD omdat mijn huis maanden geleden vervuild was. Wij bespraken een PGB WMO voor huishoudelijke hulp. Dat is toegekend, met de voorwaarde dat ik aanvullende hulpverlening zou zoeken.

Ik heb enkele weken geleden een gesprek gehad met dr. H. De GGD belde op een gegeven ogenblik en zei dat hij nog een 2e intakegesprek wilde.

 Afgelopen dinsdag had ik dat gesprek. Begon al goed: de psychiater haalde mij pas 20 minuten nadat we afgesproken op, zonder verontschuldiging of uitleg. Hij begroette mij heel koeltjes, heel anders dan de eerste keer.

 Ik had hem nog niet verteld over de problemen die ik met mijn buurman gehad heb. Dat vertelde ik nu wel. Nou-ou, weet je wat hij zei??? Dat ik alles, wat ik over mijn buurman vertelde, gehallucineerd zou hebben!!! Hij zei: “U heeft al 20 jaar problemen met mensen. Ligt het altijd aan een ander?” Ik antwoordde: “Nee, ik reageer extreem”. Zijn verklaring was: “U ziet dingen die er niet zijn”. Alles, alles, alles wat ik over mijn buurman vertelde, daarvan zei hij: “Dat heeft u gehallucineerd!!” Ik was verbijsterd! Mijn moeder vraagt zich nu af, of mijn buurman misschien ook daar cliënt is, en heeft zitten vertellen: “Mijn buurvrouw is gek, ze verbeeldt zich alles”. Ze vroeg zich af, of het toevallig is, dat X. op 12 oktober zei, toen hij mijn heggenschaar stal en ik zei dat ik mijn heggenschaar terugeiste: “Ik weet niets van een schaar af. Misschien ben jij wel gek”, en dat ik dan een week of 5 later bij de GGZ Friesland van een psychiater te horen krijg: “Mevrouw, u verbeeldt zich alles”. De psychiater zei ook: “Uw buurman heeft echt wel wat beters te doen dan u de hele tijd te pesten!!” Het konden inderdaad precies de woorden van X. geweest zijn, die praat precies zo. En X. en zijn mammie slagen er bij veel mensen in om te doen, alsof hij het braafste jongetje van de klas is, en ik niet helemaal spoor.

De psychiater. dr. H, zei ik maar eens moest ophouden met klachten indienen…Hahaha…wat denken jullie dat ik gedaan heb na afloop van dat “gesprek?” Ik stormde woedend naar de secretaresses en zei dat ik de klachtenprocedure wilde gaan bewandelen. Gisteren kreeg ik een brief van de ambtelijk secretaris van die Commissie. Bleken ze ook een e-mail die ik aan de sociaal-psychiatrisch verpleegkundige had gestuurd, met wie ik gesprekken zal krijgen, aan de commissie doorgestuurd te hebben! Ik mailde aan mevrouw Miedema: “Die mail was niet voor de Klachtencommissie. Daarvoor had u eerst mijn toestemming moeten vragen!” Ze weten bij de GGZ Friesland helemaal niets over bejegening en privacy.

Met vriendelijke groet,

Aafke Klopman.

Zorgaanbieder: GGZ Friesland – Leeuwarden

Gemeente: Leeuwarden

Sommige mensen krijgen tegen hun zin medicijnen (psychofarmaca) voorgeschreven, vinden zij zelf.
Of u wilt stoppen en uw hulpverlener vindt beter van niet.

Ook rond het thema “dwang en drang” rond medicatie-gebruik kunt u reageren.

Gebruikt u tegen uw zin in antidepressiva of antipsychotica?D

Denkraam is bezig om ervaringen rond bovengenoemd thema te verzamelen voor een achtergrond artikel.

Denkraam is een magazine van de cliëntenraden uit de ggz, maatschappelijke opvang en verslavingszorg in Rijnmond en Basisberaad Rijnmond.

reaqeer hier of stuur een mailtje naar: redactie@denkraam.info
Ook kunt uw reactie op weblog.ggzplaza.nl kwijt.

Website: http://weblog.ggzplaza.nl

De Stichting Familievertrouwenspersoon (FVP) is opgericht voor familie en naastbetrokkenen van patiënten in de Geestelijke Gezondheidszorg. De stichting is een professio­nele en onafhankelijke vertrouwensservice.
Zij pleit voor het betrekken van naasten in de behandeling van patiënten met een psychiatrische aandoening.
• De FVP ondersteunt op professionele wijze familie en
naasten bij vragen, problemen en klachten die te maken hebben met de hulpverlening van hun familielid.
• De FVP signaleert mogelijkheden tot verbeteringen in
de zorg en adviseert hulpinstellingen met name over de omgang en het betrekken van verwanten aan de cliënt.
• De FVP draagt bij aan de beeldvorming rond de positie
van de mantelzorger in de GGZ.

Een familievertrouwenspersoon:
• geeft informatie over de (regionale) GGZ;
• verwijst naar instanties, lotgenotengroepen/organisaties, cursussen en bijeenkomsten;
• adviseert over het omgaan met de hulpverlening;
• adviseert over het omgaan met de cliënt;
• biedt een luisterend oor voor het verhaal van de familie
en naastbetrokkenen;
• behartigt de belangen o.a. met ondersteuning in gesprekken met hulpverleners en hun leidinggevenden;
• bemiddelt tussen naasten en hulpverleners van de zorginstelling;
• adviseert en ondersteunt bij het indienen van een klacht;
• signaleert problematiek bij familie en naastbetrokkenen, en brengt dit onder de aandacht bij de GGZ;
• adviseert de GGZ over het te voeren beleid met betrekking tot familie en naastbetrokkenen.

Contact
Bent u betrokken bij iemand met psychiatrische problemen en heeft u vragen?
Het kan zijn dat de hulpverlener uw vragen niet naar uw tevredenheid
beantwoordt, weinig tijd voor u heeft of dat u van mening verschilt over de
aanpak van de problematiek. Neem gerust contact op met de Stichting
Familievertrouwenspersoon. Dit kan via de GGZ-instelling of via de onder-staande contactgegevens.
Stichting Familievertrouwenspersoon (FVP)
Juanita Slengard Irma Mahabier
06 16 03 64 50 06 21 70 86 08
stichtingfvp1@yahoo.com stichting.fvp2@yahoo.com

www.stichting-fvp.nl

Website: http://www.stichting-fvp.nl

Klik hier voor het hele artikel op ad.nl.

Is dat zo. En als je nou je mond niet open durft te doen?
Heeft iemand daar ervaring mee?

Gemeente: Rotterdam

Website: http://www.ggzplaza.nl