Zoals ik al schreef in eerdere blogs in maart en april, lijkt het allemaal nog niet zo optimistisch met het nieuwe traject wat ik aangegaan ben in het MCL. Komende woensdag heb ik een gesprek met de revalidatiearts over de eventuele mogelijkheden, maar ook zij verwacht geen wonderen aangezien ik toch al anderhalf jaar revalidatie gehad heb.

Maar toch, hoe vaak ik ook roep dat ik het niet meer wil, ik ken mijzelf. Opgeven is geen optie! Nu ik dan eindelijk na drie jaar een grote strijd kan opgeven en na de laatste procedure die 1 jaar geduurd heeft eindelijk zeker weet dat ik de volgende week nog hulp heb, weet ik ook weer waarvoor ik het gedaan heb en zal blijven doen.

Een enorme opluchting, een grote strijd minder en een stuk van mijn leven terug. Energie over om te besteden aan wat zo ontzettend belangrijk is; mijn gezin en mijn gezondheid! Het heeft de nodige moeite gekost, maar Smalligerland, bedankt!

De raadsleden die ik in het bijzonder wil bedanken zijn Marja Krans van de Christenunie en Jos van der Horst van de SP. Zij hebben contact met mij opgenomen, me bezocht, gebeld en hun nek uitgestoken.

Alle raadsleden hebben onderstaande mail van mij gekregen:

Geachte raadsleden,

Ik heb begrepen dat er nogal wat gepraat is over mijn zaak en ik wil jullie hierbij bedanken voor de energie die hierin gestoken is. Na drie jaar strijd was de wanhoop nabij en ik had echt niet geweten hoe het zou moeten met ons gezin zonder deze praktische steun. De brief met de toekenning heb ik gister op de mat gekregen en ik zou hem bijna willen inlijsten. Uiteraard heb ik wel mijn gedachte er over dat het weglaten van 1 alinea over een stukje familiegeschiedenis wegens privacy van derden gezien wordt als niet meewerken, terwijl er inmiddels toch een dossier moet liggen van minstens 100 pagina’s, maar ik kan leven met deze beslissing. Ook de eis dat ik wel meewerk aan een eventueel geboden behandeling vind ik heel redelijk en ik zou natuurlijk zelf ook niets liever willen dan een behandeling die echt aanslaat.

Tegelijk besef ik dat de vooruitzichten niet heel goed zijn; het eerste gesprek met de revalidatiearts was niet overweldigend optimistisch. Gezien ik al anderhalf jaar gerevalideerd heb en daarbij binnen kwam met krukken en eindigde in een rolstoel met de boodschap dat er niets te doen was zonder nog erger te verslechteren, heb ik nu niet opeens het idee dat er nog wonderen gaan gebeuren. Komende woensdag heb ik een gesprek met de revalidatiearts over de eventuele mogelijkheden.

Ik hoop wel dat ik nu mag verwachten dat als de revalidatiearts concludeert dat er geen behandeling meer mogelijk is, dat dan daarmee de strijd ook echt gestreden is ivm het wmo en dat daar dan ook een eindconclusie aan verbonden wordt?

Uiteraard is het mijn grootste droom om zelf weer mijn kinderen naar school te brengen, de afwas te doen, of zelfs maar hun kamers te stofzuigen, u weet niet half hoe erg ik het vind dat ik dat als moeder allemaal niet meer kan doen. Ik realiseer me echter goed wat ik er de afgelopen jaren aan gedaan heb en hoe mijn lijf daarop gereageerd heeft en ik durf eigenlijk niet te denken over hoe het over vijf jaar is als ik terugkijk hoe ontzettend hard ik ondanks alle moeite achteruit gegaan ben.

Maar nu is er wat dit betreft dan toch eindelijk een groot pak van mijn schouders, de voorwaarde dat ik alles aanpak wat ik kan om te kijken of ik beter kan worden, uiteraard doe ik dat, die voorwaarde stel ik mijzelf al jaren.

Ik wil u allen bedanken voor de aandacht en de moeite en ik hoop dat dit een begin is voor de gang van zaken in de toekomst, dat er echt gekeken wordt naar de mens achter het dossier. Ik heb nu eindelijk het gevoel dat ik gezien en gehoord ben en dat er ook echt naar mij geluisterd is in plaats van alleen naar de lettertjes op papier. Opgelucht adem kunnen halen na drie jaar strijd, dit geeft ons niet alleen een stuk rust als gezin, maar ook mij een stuk van mijn leven terug wat ik niet meer hoef te besteden aan de zorgen en het strijden voor een stukje zorg voor mijn gezin. Nogmaals bedankt daarvoor!

Met vriendelijke groet,

Marrit Smeenk

 

Origineel te vinden op http://marritanne.wordpress.com/2012/05/13/mail-aan-de-raadsleden-smallingerland-bedankt/

Gemeente: Smallingerland

Website: http://marritanne.wordpress.com/

Inmiddels weten we dat die problemen er zijn. In april heb ik de aanvraag al ingediend, maar in september hadden we pas het gesprek met de arts van het SCIO.
Daarna duurde het nog een paar weken voordat ik te horen kreeg dat de aanvraag nu opeens in zijn geheel afgewezen werd, omdat mijn ziektebeeld niet objectiveerbaar genoeg zou zijn.

Dankzij veel twitteraars is mijn blog dan onder de aandacht gekomen van veel mensen, onder andere Renske Leijten die de moeite nam om een mail te sturen naar de lokale SP-fractie. Een paar dagen later zat gemeenteraadslid J. van der Horst hier op de bank met mij te praten en een half uur nadat hij weg was, werd ik door de gemeente gebeld.
Ik zou een second opinion krijgen en in de tussentijd zal de hulp in elk geval doorlopen, we zijn in elk geval even uit de brand!

Gister was dan de grote dag; dit keer kwam er geen arts langs van het SCIO waar de gemeente normaliter zaken mee doet, maar van Argonaut. Dat vind ik al heel prettig, want aangezien het SCIO een contract heeft met de gemeente, zal het SCIO nooit 100% objectief zijn, al zouden ze dat wel moeten zijn.
Ook heb ik mijn reeks van negatieve ervaringen achter de rug met het SCIO en weinig vertrouwen meer. Zo was er twee jaar geleden de arts die doodleuk tegen mijn echtgenoot zei “Mijn moeder heeft kunstheupen en fietst de Alp d’Huez, waarom kan jouw vrouw dat dan niet?” nog voordat hij mij gezien had en daar konden we helemaal niets mee. Deze man had een vooringenomen mening die op van alles gebaseerd was, behalve op mijn situatie. Gelukkig is dit na veel heen en weer schrijven en bellen uiteindelijk opgelost, maar dat heeft minstens een jaar geduurd.

De afgelopen drie jaar heb ik zeven keer een arts van het SCIO gezien en dat waren in totaal vijf verschillende personen. Nu had de wethouder mij toegezegd dat er geen andere artsen meer over de vloer zouden komen dan degene die de vorige indicatie onderzocht in januari dit jaar, toch is dit gebeurd. De laatste arts heeft geen medische inlichtingen opgevraagd bij mijn behandelaars of bij mijn huisarts, maar toch geconcludeerd dat mijn ziektebeeld niet objectiveerbaar genoeg was.

De arts die hier gister was, kwam erg vriendelijk en begripvol over. Het gesprek heeft dan ook ruim twee uren geduurd; we moesten alles van het begin af aan opnieuw doorlopen. Het hele verhaal vanaf drie jaar geleden. Ze heeft opdracht gekregen het hele geval opnieuw grondig te onderzoeken en daar gaan we dus weer..
Ik had delen van mijn blog uitgeprint en dan met name de delen die over mijn ziekteverloop en het gevecht met de gemeente gaan, in de hoop alles niet opnieuw op te hoeven rakelen, maar helaas. Ze moest nu eenmaal de vragenlijst afgaan, protocol. Hier kan zij niets aan doen, maar ik neem het de afdeling WMO en de wethouder wel kwalijk dat ze me voor de zoveelste keer hier doorheen laten gaan.

We begonnen met de klachten en dan met name de objectiveerbare klachten die wél een naam hebben. Tot nu toe is dit de lijst:

Scoliose
Heupdysplasie
Luxerende knieschijven ivm verkeerde stand knieschijf
Chronische bursitis heupen en recidive bursitis in schouders
Recidive peesontstekingen
Syndroom van Tietze
Recidive infecties maag, darm, longen, bronchiën etc.
Achteruitgang weerstand
Achteruitgang conditie
Ontstekingen rond het SI-gewricht
Hartritmestoornissen, hartruis
Verhoogde ontstekingswaarden in het bloed.
Dan nog wat huidklachten die ik al vanaf mijn geboorte heb, maar dat stelt niet zoveel voor.

In het rapport van de SCIO-arts die geen medische inlichtingen gevraagd heeft staat dat ik enige milde aandoeningen heb die de mate van invaliditeit niet verklaren.
Naast deze lijst zijn er dan nog “niet verklaarde” klachten, maar eigenlijk verklaart deze lijst bij elkaar voor mij wel een heleboel.
Waarom de weerstand achteruit gaat weten we alleen niet precies, maar als ik die lijst nu zo even lees, kan ik me voorstellen dat mijn lijf het gewoon veel te druk heeft met de pijn en steeds herstellen om ook nog eens een goede weerstand omhoog te kunnen houden.

Enfin, het gesprek ging verder, elke klacht gingen we een voor een bij langs en vroeg ze na de eerste twee nog “verder nog klachten?” , na de vijfde durfde ze het bijna niet meer te vragen.

Na mijn verhaal kwam Chris ook nog aan de beurt. Hij is vorig jaar flink ingestort en van het spoor geraakt, sindsdien heeft hij therapie en sinds kort wij gezamenlijk ook, het gaat met vallen en opstaan maar hij is er nog lang niet en ook áls hij er weer helemaal is, moet hij op een paar fronten gewoon ontlast worden. Hij is maar één mens en er zitten maar 24 uur in een dag, zo simpel is het gewoon.

Chris vertelde hoe zijn dag eruit ziet:
Vier uur gaat zijn wekker en vijf uur begint hij bij UPS. Hij is dan meestal net op tijd klaar om de jongste om twaalf uur van school te halen, dan verzorgt hij de lunch en brengt hij haar om één uur weer naar school. Meestal gaat hij dan gelijk door om wat boodschappen te doen, zo niet is er altijd nog wel een was of een afwas of een ander klusje wat wacht.
Drie uur komt ze dan weer uit school, dan drinken we koffie en thee en dan hangt Chris vaak nog een wasje op, of is er nog wel een ander klusje wat even afgemaakt moet worden. Vlak daarna is het al tijd om voorbereidingen te treffen voor het eten en te gaan koken, wat Chris ook doet. Dan is het bedtijd voor de jongste, Chris brengt haar dan naar bed. De oudste ruimt dan vast af en spoelt de afwas af, tenzij ze een drukke proefwerkweek heeft of naar ballet is, dan komt ook dat op Chris neer.
Half negen is het dan alweer bedtijd, want vier uur gaat de wekker..
Tussendoor helpt hij mij ook nog met douchen, naar het toilet gaan, soms met mijn haar, aankleden etc.
De grote dingen in het huishouden worden nu overgenomen, zodat Chris het alleen maar hoeft bij te houden. Zelfs dat is al erg veel voor elke dag, tijd voor hobby´s of eens een avond weg met vrienden heeft Chris eigenlijk niet en in het weekend is hij vaak doodop.

Ik vertelde dat de eerste reactie die ik drie jaar geleden krijg van het WMO was dat men van mensen van onze leeftijd verwacht dat we alles maar regelen met vrienden en familie en eigenlijk kwam daar meteen een aap uit de mouw “Dat is natuurlijk ook het uitgangspunt van het WMO” en dat klopt! Men wil zo weinig mogelijk hulp verstrekken, dat je zoveel mogelijk je vrienden en je familie uitput en pas dán zetten ze misschien een paar uurtjes hulp in. Als je dan nog vrienden over hebt, heb je denk ik veel geluk!

Zelfstandigheid en participatie zijn dan dure woorden die het positiever laten lijken dan het is.
Mijn vrienden zijn allang mantelzorgers; ze helpen met onderhoud, met de tuin, met opvang van de kinderen wat nogal eens plotseling nodig is omdat ik weer eens naar een arts of naar het ziekenhuis moet met spoed. Ze rijden me naar ziekenhuis en arts, ze doen de klussen in huis die ik zelf niet meer kan zoals het verstellen van een gordijn, ze doen heel veel. Dan hebben ze zelf ook nog gezinnen en banen, ze doen voor ons wat ze kunnen. Ook zij zijn maar elk één mens en hebben dagen met maar 24 uren.

Dat er een clausule in het WMO-beleid staat dat bij dreigende overbelasting hulp ingezet moet worden door de gemeente, hoor je dan weer niemand over. Dat zul je zelf moeten uitspitten en ik raad iedereen die met het WMO te maken krijgt aan om op de site van je gemeente dit op te zoeken en goed door te lezen! Print het uit, pak er een markeerstift bij, je gaat het nodig hebben!
Ik heb gister ook verteld wat de gemeente allemaal als redenen aangedragen heeft om de hulp af te pakken, tot nu komen we op:

2009 Uw partner verleent alleen gebruikelijke zorg.
Dit hebben we weerlegd met de indicatie van het CIZ.
Toen werd het:
2010 De overbelasting is niet voldoende aangetoond.
Hierna stortte Chris in en is hij in therapie gegaan.
Toen werd het:
Uw echtgenoot moet zich uitschrijven van jullie adres of 24/7 opgenomen zijn in een kliniek
Hierop hebben we een advocaat gezet en de gemeente eraan herinnerd dat er bij DREIGENDE overbelasting al hulp ingezet dient te worden volgens hun eigen beleid.
Het bezwaar wat we toen hebben ingediend, dateert van augustus 2010 en de uitspraak nadat de advocaat zich er mee heeft bemoeid was pas in februari 2011 en die indicatie liep dan tot Juli dit jaar.
De huidige aanvraag is in april ingediend en loopt nu nog wel een paar weken, zo niet maanden door vanwege al het papierwerk wat de arts van Argonaut opnieuw moet gaan aanvragen en verwerken.
Al met al ben ik dus langer en meer bezig met het regelen van de zorg, dan de zorg in uren daadwerkelijk inhoudt. Als ik die energie fysiek kón gebruiken, dan deed ik toch echt tien keer liever mijn huishouden lekker zelf, zonder al deze slopende processen!

En dan heeft men het over bezuinigingen in het WMO..
Wat kost dit aan geld? Wat kost dit aan stress? Wat kost dit aan energie?

Ik heb het eerder gezegd en ik blijf het zeggen:
Het moet en het kan menselijker en tegelijk ook een stuk goedkoper zonder dat de zorgvrager de dupe wordt!

Laat verdorie de huisarts gewoon een brief schrijven met toelichtingen uit het dossier en eens in het jaar of half jaar een formuliertje invullen dat de situatie niet is veranderd, of is verslechterd. In het beste geval kan de huisarts melding maken van verbetering van de situatie.
Volgens een aantal mensen van de raad, niet alle, kan dit niet omdat een huisarts partijdig zou zijn. Gelukkig is een instantie die geld verdient en een contract langer houdt naarmate ze meer zorg weten af te ketsen geheel niet partijdig hm?

Voor nu wachten we weer af en hopen we dat de arts die hier gister zat zo is als ze lijkt.

Het origineel van dit bericht staat op http://marritanne.wordpress.com/2011/11/15/aanvraag-her-indicatie-huishoudelijke-hulp-een-update/

Zorgaanbieder: Thuiszorg De Friese Wouden – Drachten

Gemeente: Smallingerland

Er werd me toen uitgelegd dat er wellicht weer een onderzoek zou komen van het SCIO en dat het aantal toegekende uren dan nog bijgesteld kon worden. Ik had niet anders verwacht en het lijkt me ook niet meer dan redelijk dat het SCIO een gesprek aangaat met mijn man en mij om de situatie opnieuw te beoordelen. “Ik wacht de oproep wel af, dank u voor uw hulp zover!” daar sloot ik dat gesprek mee af.

Dat die oproep er toen niet kwam is wel duidelijk..

Om even jullie geheugen op te frissen: Aan het einde van diezelfde week kreeg ik een brief van de gemeente waarin stond dat mijn man zich moest uitschrijven van dit adres óf hij moest volledig zijn opgenomen in een kliniek voor 25 november. Zo niet, dan werden de zes uren per week die net die maandag waren toegekend weer geschrapt en zouden we het weer moeten doen met de anderhalf uur per week.

Het bezwaar voor het volledig stoppen van de hulp liep toen al en de wethouder gaf aan deze “nieuwe ontwikkelingen” los van het bezwaar te willen zien.
Ik was het daar uiteraard niet mee eens, omdat het er mij van het begin al om ging dat mijn man overbelast raakte. Dat het uiteindelijk zo uit de hand gelopen is bewijst dit alleen maar.
Toch zijn we met de advocaat in eerste instantie begonnen met twee zaken tegen de gemeente; namelijk het bezwaar tegen het volledig stopzetten van de huishoudelijke hulp en een bezwaar tegen die belachelijke voorwaarden waar mijn man aan moest voldoen.

Tot nu toe heeft de gemeente ons steeds om bewijzen gevraagd. Hoewel bovenstaande eisen met tussenkomst van onze advocaat uiteindelijk wel bespreekbaar werden, heeft de gemeente in eerste instantie geen onderzoek bij het SCIO aangevraagd. Nee, de gemeente wilde eerst een verklaring van de behandelaar van mijn echtgenoot, daarna toestemming om contact op te nemen met de behandelaar. Dit is ongeveer een maand nadat de gemeente schriftelijke toestemming van ons kreeg gebeurd.
Hierna kwam het gemeente weer met een nieuw verzoek; ze willen het rapport inzien van het CIZ waar de indicatie voor persoonlijke verzorging op gebaseerd is. De advocaat gaf aan dat het eigenlijk wel een keer genoeg is wat allemaal van onze kant moet komen en dat we nu wel voldoende hebben aangetoond, daarbij is het een teken van wantrouwen jegens het CIZ dat de gemeente blijkbaar niet af wil gaan op de indicatie zelf.
Uiteindelijk hebben we samen met de advocaat besloten dat ik eerst zelf dit rapport inkijk, voordat ik beslis of ik dat wel wil overleggen met de gemeente. Ik vind ook dat ik nu wel genoeg heb blootgegeven, het moet maar een keer klaar zijn. Nu is het ook zo dat ik onder de brieven van het WMO minstens 10 namen heb gezien en ook meer dan 1 contactpersoon heb. Je kan je dus voorstellen dat al die privacygevoelige informatie over nogal wat bureaus gaat en ik voel me daar niet prettig bij.

Echt overzichtelijk is het tot nu toe niet, ook niet bij de gemeente zelf en ik vraag me af of hier opzet in het spel is.
Naar aanleiding van mijn vorige artikelen kreeg ik een mail waarin onder andere stond: “De gemeente Smallingerland lijkt geen besluit te durven nemen, als ik het zo lees.
Ze zitten er mee dat jij behoorlijk aan de weg timmert. Ze willen niet negatief in de publiciteit.
Ook beseffen de verantwoordelijken jullie situatie, mede nu Chris verschijnselen van overbelasting toont.
De gemeente wil ook weer niet te veel toegeven, om geen precedent te scheppen, zodat anderen ook huishoudelijke zorg gaan claimen.”
Ik denk dat de schrijver van deze email, die ik op dit gebied toch wel als deskundige beschouw, hier de spijker op zijn kop slaat.

We hadden eigenlijk niet meer verwacht dat het SCIO nu ook nog contact met ons zou opnemen, maar twee weken geleden werden we gebeld voor een afspraak en gister,  maandag 17 januari, was het dan zover. Nu hebben we vorig jaar een ontzettende aanvaring  gehad met een SCIO-arts en zijn we nog altijd wat huiverig. Voor de toedracht van die aanvaring: http://drachtenwiljemeemaken.nl/marritanne/blog/2448/ 
 Met frisse tegenzin zagen we dan ook deze afspraak tegemoet.

Tot onze grote opluchting verliep het gesprek echter heel anders dan we tot nu toe gewend waren. Zoals van te voren al aangegeven werd, ging het gesprek vooral over Chris. De arts vroeg hoe het nu met hem ging en in hoeverre hij al baat had bij de therapie. Verder vroeg ze waaraan dan te merken was dat Chris overbelast is, hoe dat zich uit.
Met een trillende onderlip vertelde mijn man hoe hij zichzelf niet meer altijd in de hand had, hoe hij niet meer altijd redelijk kan zijn tegen de kinderen en zijn emoties te overweldigend vindt.. Hoe moeilijk hij het vindt om mij zo te zien en hoe graag hij alles goed wil maken en hoe machteloos hij zich daardoor voelt…

Ook mij stelde ze nog een paar vragen, vooral over wat de vooruitzichten waren. Ik heb uitgelegd dat ik eigenlijk “uitbehandeld” ben en daarom doorverwezen ben naar de pijnpoli. Ze vroeg hoe ik dan bij de Maartenskliniek terecht ben gekomen en ik heb verteld dat ik daar zelf op aangedrongen heb. Met tranen in mijn ogen heb ik verteld hoe het de afgelopen jaren gegaan is; hoe we steeds het deksel op de neus kregen als ik met frisse moed weer een nieuw traject begon bij de revalidatie, hoe we elke keer bij een nieuwe doorverwijzing naar een andere arts hoopten dat het nú dan toch echt zou gebeuren..
“Ik durf niet meer zo goed te hopen op verbetering, dat is ook niet waarvoor ik in eerste instantie naar Nijmegen ga. Waar ik nu mijn pijlen op richt, is een duidelijkere diagnose; één naam voor het geheel in plaats van al die losse diagnoses waardoor het steeds een heel verhaal wordt voordat ik heb uitgelegd wat ik heb.”

Aan het einde van het gesprek stelde ze dat het overduidelijk is dat Chris overbelast is en dat hij nog een lange weg te gaan heeft om zichzelf te herpakken.
‘
Ze stelt voor om in elk geval de huishoudelijke hulp voor een jaar door te laten gaan om dan weer eens te kijken hoe het ervoor staat met ons.
Hoeveel uren het dan uiteindelijk worden kon ze niet zeggen, daar zijn protocollen voor. Wel zou ze zich inzetten voor die zes uren in de week die we nu hebben.

Van deze vrouw hebben we de indruk dat ze hart voor haar werk heeft en oprecht kijkt naar de beperkingen die er zijn en de mogelijkheden die daartegenover staan voor hulp en voorzieningen.

Natuurlijk zou ik mij niet zijn als ik niet na dit gesprek zou zoeken naar het  Protocol HuishoudelijkeVerzorging  http://marritanne.files.wordpress.com/2011/01/protocolhuishoudelijkeverzorging.pdf

Wij vallen op zijn minst in klasse 2.

klasse 1: 0 t/m 1,9 uur per week;
klasse 2: 2 t/m 3,9 uur per week;
klasse 3: 4 t/m 6,9 uur per week;
klasse 4: 7 t/m 9,9 uur per week;
klasse 5: 10 t/m 12,9 uur per week;
klasse 6: 13 t/m 15,9 uur per week.

Dit is echter gebaseerd op een huishouden van 2 personen. Bij één van de volgende voorwaarden wordt één klasse hoger geïndiceerd:
*Een hoge bezettingsgraad van de woning.
*De aanwezigheid van jonge kinderen.
*Een grotere woning.
*Snellere vervuiling van de woning.

Nu zijn de eerste twee punten bij ons zeker van toepassing aangezien ik bijna 24/7 thuis ben en onze kinderen 4 en 11 zijn. In klasse 3 zouden de zes uren in de week die we tot nu hebben gewoon door kunnen blijven gaan.

Ik heb mijn advocaat verzocht om bij de gemeente na te gaan hoe noodzakelijk het rapport van het CIZ nu nog is. Ik zou daarvoor namelijk naar Zwolle moeten naar het kantoor van het CIZ. Daar kan ik het rapport ter inzage krijgen en er dan zelf delen uit kopiëren. Voor mij is dat een hele onderneming waar ik minstens een week voor nodig heb om weer van bij te komen en het lijkt mij nogal dubbelop aangezien er van het SCIO nu ook een nieuw rapport komt.

Ik hoop dat de gemeente gewoon die zes uren per week toekent. Mocht de gemeente besluiten om veel minder uren toe te kennen, heb ik de advocaat verzocht daar tegenin te gaan aan de hand van deze protocollen.

Zou er dan nu toch eindelijk een eind in zicht zijn?

Voor een jaar dan toch?

Ik hou jullie op de hoogte van de uitspraak.. het zou nu niet meer lang hoeven te duren.

Dit artikel is ook gepubliceerd op http://marritanne.wordpress.com/

Zorgaanbieder: Thuiszorg De Friese Wouden – Drachten

Gemeente: Smallingerland

Website: http://smallingerland.nl/

Ik hoop dat er reacties komen.

Bezoek de groep; ZELFMANAGEMENT je kunt een reactie plaatsen door op ‘Forum’ te klikken of door op ‘Prikbord’ te klikken. Op beide plaatsen kunnen reacties worden gegeven.

Website: http://deeljezorg.nl/groups/themadag-huis-voor-de-zorg

Regelhulp is een initiatief van de ministeries van SZW en VWS. Regelhulp werkt samen met het CIZ, UWV en vele gemeenten in Nederland. Neem snel een kijkje op www.regelhulp.nl en attendeer ook anderen op Regelhulp.
Website: http://www.regelhulp.nl

Omschrijving filmpje: Dit filmpje over Regelhulp geeft in het kort uitleg over wat Regelhulp is en hoe het werkt.

Afbeeldingen bij dit item:

Meld je zorg!
Meld je zorg is speciaal voor de ggz en maatschappelijke opvang. Ook ouders met kinderen die bijvoorbeeld ADHD of stoornissen uit het autisme-spectrum hebben kunnen bij ons terecht. Een sociaal-juridische medewerkster wijst u de weg. Meld je zorg gaat met de knelpunten die u aan ons doorgeeft, richting beleidsmakers en overheden om de zorg voor kwetsbare mensen daadwerkelijk te verbeteren. Klagen helpt. Vertel ons waar u tegen aan loopt! Bel voor slechts €0,01 per minuut met onze helpdesk: 0900-0401208 of surf naar www.meldjezorg.nl De site bevat naast de nieuwste wet- en regelgeving, ook veel nuttige financiële tips.  

0900-0401208

Meld je zorg is een project van het Landelijk Platform Geestelijke Gezondheidszorg, het LPGGz.

Website: http://www.meldjezorg.nl

Afbeeldingen bij dit item:

Mensen die mee willen doen, kunnen zich melden bij gboezaard@programmavcp.nl

Bestand(en)

• Brochure_indicatiest_Wmo.pdf