Profiel
Ingrid's gegevens
Ik ben een vrouw van 50 jaar, getrouwd met Henk, 49 jaar en trotse moeder van 3 kinderen van 21 jaar, 18 jaar en 13 jaar. Wij en zij hebben “de pech” al vanaf de geboorte geconfronteerd te worden en te zijn met fysieke, mentale en emotionele problematiek.
We hebben binnen de zorg- en hulpverlening al een hele lange weg afgelegd en hebben nog een lange weg te gaan.
Voor onze kinderen van 18 en 13 jaar heeft vooral het zoeken naar de voor hun benodigde en noodzakelijke hulp de aandacht waarbij dit voor ons kind van 13 jaar maar niet wil lukken.
Dat wat ons kind en wij voor hem (en onszelf) vragen aan zorg en hulp staat lijnrecht tegenover dat wat men binnen de zorg en hulpverlening wil en kan bieden.
De gevolgen voor ons kind persoonlijk, voor ons als zijn ouders , voor onze overige kinderen en voor ons als gezin zijn gigantisch.
Het gaat met onze zoon niet goed en als gevolg daarvan ook met de rest van ons gezin niet.
Wij moeten en zullen echter voor hem, onze andere kinderen, onszelf en ons gezin blijven vechten.
Het is echter wel een zeer energievretend gevecht en vaak is het vechten tegen de bierkaai.
We komen veel onrecht, liegen, bedriegen etc. tegen.
Er is binnen de zorg en hulpverlening zoveel starheid, terughoudendheid, niet onderkennen, niet erkennen, onwetendheid, ondeskundigheid etc. aanwezig.
Het maakt ons zo moe, ontzettend verdrietig maar ook zo boos want ons kind zit daar binnen en is van deze mensen afhankelijk.
Ik ben van de door iedereen genoemde “sterke vrouw”, zeer positief in het leven staand verandert in een emotioneel wrak, teleurgesteld in de mensen, niets en niemand meer begrijpend en vertrouwend, zeer onzeker over wat de toekomst gaat brengen.
En dat is heel erg!
Echte hulp kan en wil niemand ons geven.
We zijn bezig met een zoektocht maar of we ooit zullen vinden wat we zoeken?
We hebben er een hard hoofd in onderhand.
En alles gaat ten kosten van de algehele fysieke, mentale en emotionele conditie van onze 13 jarige die zich zo dapper probeert staande te houden.
Zijn vooruitzichten zijn niet al te best als het zo door gaat en wij zijn ons daar erg van bewust en dat doet ons veel pijn en verdiet.
Dit is wat ik op het ogenblik ben, dit is wat mij vormt, dit is waar ik voor en door leef.
Ik moet wel!
29 maart 1961
Zorgen moet je doen niet maken!
