Na besmetting in mei van 2011 (in Duitsland) heb ik nog steeds last van duizeligheid, prikkelbaarheid, moeheid, enzovoorts. Maar het wordt wel beter: Ik heb minder vaak, minder lang en minder ernstig klachten.

Maar wat me nu begint op te vallen is het volgende:
Als ik afleiding heb, dan heb ik nergens last van ! Maar hoe meer afleiding (gezelligheid enzo) ik zoek, hoe erger de klachten worden las het stil is om me heen. En als ik dan weer wat ga doen of met mensen spreek, dan verdwijnen de klachten als sneeuw voor de zon. Behalve als mijn gezelschap / afleiding niet aangenaam is: dan krijg ik ter plekke last van duizeligheid en ben enorm prikkelbaar.
Ziektewinst ? Of toch een gevolg van Q-koorts ?

Herkent iemand dit ? Stel ik me aan ? Begint het tussen mijn oren te zitten ?
En hoe gaan jullie hiermee om ? want zo wordt het voor mezelf en ook voor mijn omgeving wel steeds lastiger om mij serieus te nemen. Denk ik.

Alvast dank voor jullie eerlijke antwoorden,

groeten van Maggy

Hoi
Ik vind het best jammer dat dit medium zo weinig wordt gebruikt, maar ik hoop een beetje dat er wel wordt meegelezen.
Ik ben onderussen weer in Nijmegen geweest bij Chantal Bleker. Zij vertelde mij dat het inderdaad zo is dat ik bij minder leuke zaken eerder klachten krijg. En dat dat nou juist het uitgangspunt is van cognitieve gedragstherapie. Zodat mijn zieke brein opnieuw leert om niet moe te worden van normale prikkels.
Helaas kan ik nog niet starten met die therapie, omdat mijn antistoffen nog te hoog waren. Ik hoop maar dat ik niet de chronische variant ga krijgen, by the way…

ik ben eruit:
zolang ik werk of bezig ben, en gericht ben op de buitenwereld, voel ik melzelf niet.
Maar zo gauw ik rust, voel ik mezelf,
En wordt ik dus geconfronteerd met mijn gevoel

Waarbij mijn gevoel mij dus duidelijk maakt dat ik wel ziek ben.
Net zoals als iemand aan mij vraagt hoe het gaat, pas dan voel ik dat het inderdaad niet goed gaat.

dus geen aanstelleritis,
maar me beter voor doen dan ik ben

Hoi Maggy,

Ik duim voor je dat je niet de chronische variant gaat krijgen.
Wat je schrijft ervaar ik ook heel erg. Zolang ik maar bezig blijf gaat het wel redelijk. Pijn (en vooral hoofdpijn) voel ik dag en nacht, maar zolang ik me maar op andere dingen focus kan ik mij gevoel als het waren van de pijn afleiden. Toch vind ik het wel lastig om dit vol te blijven houden, want ook op die manier met pijn omgaan vind ik wel erg vermoeiend.
Soms heb ik ook wel eens behoefte aan een dagje gewoon lekker zeuren en mezelf heel zielig vinden, eigenlijk zou ik ook wel eens een keer heel hard willen janken, maar dat lukt op de een of andere manier ook niet. Misschien moet ik toch maar eens naar zo’n echte jankfilm gaan kijken (love story of zoiets :))
Half februari moet ik weer bloed laten prikken en dan weer een afspraak maken met Stephan Keijmel. Dan kan er eindelijk een therapie gestart worden en dat wordt tijd na drie jaar.
Ik ben wel heel erg blij dat ik uiteindelijk in Nijmegen terecht ben gekomen. Ik wou dat ik die stap al veel eerder had gezet.

groetjes
Trees