Hulp vragen is niet altijd even makkelijk als je gewend bent om alles zelf te kunnen doen.
Als je gezond bent, je krijgt een griepje en je koelkast is bijna leeg dan denk ik dat het inderdaad niet moeilijk is om even één van je vrienden te vragen om enkele boodschappen voor je te halen. Maar je voelt je dan wel meteen in een afhankelijke situatie, wat natuurlijk niet fijn is.
In een situatie van gezond naar chronisch ziek, verandert er denk ik veel meer. Dan kom je structureel in een afhankelijke situatie terecht waarmee je opnieuw mee moet leren omgaan. Voor de een makkelijker als voor de ander.
Zelf heb ik ook voor die situatie gestaan toen ik een chronische ziekte kreeg. Ik vond het best moeilijk om afhankelijk van anderen te worden. Dat was ik niet gewend. Zeker als je jong bent, wil je zo veel mogelijk alles zelf kunnen blijven doen. Maar uiteindelijk ging dat vaak ten koste van m’n gezondheid. Dus dat was ook geen optie. Eenmaal de drempel over om hulp te vragen wanneer dat nodig was, ervoer ik dat het niet eens zo erg was. Mensen vinden het vaak fijn om iemand anders te helpen. Het is meer dat je er zelf mee zit dan de ander.
Maar soms hielpen mensen me juist weer te veel. Dan voelde ik me betuttelend alsof ik niets meer kon. Daarom heb ik aan mijn omgeving duidelijk aangegeven wanneer en waarom ik bij bepaalde taken wel of geen hulp nodig heb. Dat schept duidelijkheid naar elkaar.
Maar het blijft soms toch nog lastig om af te wegen wanneer je wel of geen hulp moet inschakelen en wie je dan gaat vragen. Situaties veranderen en je omgeving ook.
