Groepsprikbord

Ik zou graag willen dat de uitdrukking van ”Loesje”, die ikzelf al heel vaak heb gebruikt, nl. ”zorgen moet je doen en niet maken!”, in de zorg- en hulpverlening, instellingen, (speciaal) onderwijs etc. werkelijkheid zou worden en men in deze ”branche” ouders (maar ook cliënten zoals ons eigen kind bv.) werkelijk gaat zien, (aan)horen, behandelen en benaderen als ervaringsdeskundigen en niet als ”lastige vliegen” die met een vliegenmepper (bv. Jeugdzorg, AMK, Raad voor de Kinderbescherming, Kinderrechter etc.) (mond- en handelings)dood kunnen worden geslagen. Dat degene die in deze ”branche” werkzaam zijn zich niet inbeelden ”GOD” te zijn, alles denken te weten, maar kunnen handelen naar eigen ”goed”dunken (wat vaak onherstelbare schade aanricht!) zonder represailles, niet transparant hoeven te zijn en geen hulp, input etc. van buitenaf hoeven te accepteren. na 14 jaar ervaring in voornoemde zorg- en hulpverlening is ons hele gezin daarvan de dupe; wij staan onder toezicht, onze zoon is gedwongen uit huis geplaatst, onze 2 dochters waren gelukkig op moment van OTS etc. al meerderjarig anders waren we hen ook kwijt geweest, onze zoon is van een kind met autisme door alle zgn. hulpverlening en wat hij heeft meegemaakt, door derden verworden tot een kind met ernstige gedragsproblematiek (wat niet zo is maar wat zeker voorkomen kan worden!), hij is getraumatiseerd en vertrouwd niemand meer. Jeugdzorg en consorten zijn van plan te voorkomen dat hij ooit nog thuis kan komen wonen wat juist zijn grootste wens is! Ikzelf wordt verdacht van het syndroom Münchhausen by Proxy wat niet te bewijzen valt maar waarvan ikzelf ook niet kan bewijzen dat ik het niet heb (ik heb dit dus niet maar wie wil slaan, vindt altijd wel een stok!). Ik heb mijn zoon al 1½jaar niet kunnen en mogen zien, ik ben zelf ook getraumatiseerd, zwaar overspannen en ernstig depressief door alles wat onze zoon, wij samen met hem an als gezin binnen alle jeugdzorg- en (medische, psychische en psychiatrische)hulpverlening en het (speciaal) onderwijs hebben meegemaakt. Ook mijn vertrouwen is compleet verdwenen. Mijn man heeft autisme, onze oudste dochter ME met alle gevolgen vandien en onze tweede dochter heeft in 12 jaar mentale en fysieke zorg- en hulpverlening al zoveel diagnoses gehad en is al in zoveel verschillende instellingen in behandeling geweest en nog steeds dat we vrezen voor waar dit ooit gaat eindigen. Zij heeft zelfmoord gedachten/neigingen en neiging tot automutilatie. Wat is dit voor ’n leven? GEEN leven en dus kunnen wij als geen ander begrip hebben voor alle (zelf)moordincidenten die hebben plaats gevonden binen gezinen die te maken hebben of krijgen met Jeugdzorg of erger. Als ik lach (wat ik doe zodat mijn man en dochters zich niet zoveel zorgen om mij maken en er toch nog een beetje voor hen te zijn als de moeder waar zij mee opgegroeid zijn, die zij kennen), huil ik van binnen tranen met tuiten. Degenen die ons dit hebben aangedaan, wens ik toe dat zij zich ooit eens in onze positie gaan bevinden en meemaken wat wij nu al 14 jaar dag in, dag uit, meegemaakt hebben, nog steeds meemaken en nog gaan meemaken! Zij hebben onze situatie met leugen en bedrog voor elkaar gekregen en we kunnen er niets tegen beginnen.
Ik ben bang.. bang dat ik mijn zoon nooit meer zal zien; bang dat onze zoon mij, zijn lieve, zorgzame, rustige en begrijpende moeder nooit meer zal zien, bang dat ik voor altijd ben veranderd, van levenlustige vrouw voor wie niets te gek was tot angstig, bang haasje, levend als kasplantje, wachtend op het einde.

Ik zou willen dat meer artsen ophouden zich te gedragen alsof zij GOD zijn en serieuzer naar signalen van patienten luisteren en als ze geen zin meer hebben om arts te zijn, iets anders gaan doen, win-win-situatie.

dat er niet bezuinigt wordt op de zorg

Iedereen die een wensdroom heeft die veel te lang werd uitgesteld, weet dat je nu hulp kunt inschakelen om je wensdroom waar te maken. Mijn bedrijf Wat ik nog wil… helpt bij het realiseren van wensdromen.

Wij bieden advies, coaching en begeleiding aan iedereen die ondersteuning nodig heeft bij het realiseren van een wensdroom. Wij regelen die kaartjes voor je, wij helpen je dat lied te schrijven, wij gaan met je mee als je het niet alleen aandurft.

Speciaal op maat gemaakt en afgestemd op alle persoonlijke wensen, behoeften, mogelijkheden én beperkingen. Juist als er op het eerste gezicht misschien obstakels zijn, als je wens heel persoonlijk of complex is, of als bijvoorbeeld medische ondersteuning nodig is, gaan wij het voor je organiseren!

Denk niet te snel dat iets niet kan, maar laten we kennismaken! Vertrouw je wensdroom toe aan Wat ik nog wil…

http://www.watiknogwil.nl

Inspiratie.

Mathilde Santing heeft er een pracht mooi nummer over geschreven en gezongen.

Zo krijgt het kind een idee
Zo vindt een man wat hij zoekt
Zo wordt de sterveling een held
Zo wordt vooruitgang geboekt
Dat komt door iemand van hier
De mens bereikt op die manier
Het hogere niveau……………………….

Wanneer ik afgelopen week een training heb gegeven aan medewerkers die werkzaam zijn in de
intra- en extramurale zorg en team Welzijn dan vraag ik mij oprecht af waar de inspiratie is gebleven.
Wat gaat er toch allemaal mis?
Hoe komt het dat het zo lastig is om ook te kijken naar alle zaken die zo goed gaan in de ouderenzorg?
Hoe komt het dat we indicaties zo lastig om kunnen zetten naar wensen en verlangens?
Hoe komt het dat we roepen dat we cliëntgericht werken en heus wel weten dat we het ondertussen niet doen!

Voor mij zitten 15 vrouwen met het hart op de juiste plaats en ooit voor de ouderenzorg hebben gekozen uit liefde voor het vak en inspiratie.
Uitgeblust, moe, boos zijn op de bureaucratie, elkaar geen feedback meer kunnen geven en zeker niet meer denken in mogelijkheden.

Mevr. De Vries heeft een appartement is 93 en afhankelijk van deze uitgebluste medewerkers.

Dan denk ik aan mijn oma, 98 jaar is ze geworden! Woonde tot aan haar dood in haar eigen woning.
Bakte alle dagen brood en in het weekend een krentenbrood, heerlijk!
Om haar heen een netwerk van mensen die haar vroegen wat haar wensen waren.
Op haar schoot een dikke rode Kater en uitkijkend over de bollenvelden in Hillegom.

De contrasten zijn groot, wat mij betreft te groot.
Misschien is het een idee om terug te gaan naar waar het is begonnen: “Inspiratie”, en dat we daar vanuit opnieuw gaan bouwen aan een gezonde ouderenzorg.
Ik zelf geloof niet in een HKZ of prezo keurmerk, staat leuk op papier alleen zegt mijn inziens niets over de dagelijkse praktijk en de gevolgen er van.
Wat ik wel zie zijn medewerkers die compleet in de stress schieten wanneer er een audit aankomt en zorgplannen met dikke rode wangen nog worden bijgewerkt.

Waar zijn we mee bezig!

De vergrijzing neemt toe, laten we met elkaar wakker worden.
Stiekem denk ik aan mij oma, wie weet kijk ik op mijn 98e uit over de Friese weilanden met grazende koeien en ben ik blij dat ik heb bij mogen dragen aan een inspirerende en volwaardige ouderenzorg.

Ideemajeur

Irene de Groot