De toekomst van de zorg, laat uw stem horen!!

De ontwikkelingen in de zorg gaan in een rap tempo: e-health, zelfmanagement, betalen voor vrije keus zorgaanbieder, etc. Zorgverleners, zorgverzekeraars en overheden bereiden zich voor en maken plannen voor de toekomst die u betreffen. Maar wat vindt u daar eigenlijk van?

Hoe wilt u in de toekomst behandeld worden? Hoe zou u de zorg geregeld willen hebben? Zorgbelang Fryslân organiseert op donderdag 10 mei voor iedereen die ideeën heeft over de toekomst van de zorg een bijeenkomst waarin u uw stem kunt laten horen. Vervolgens brengen wij uw ideeën in bij Friesland Voorop. Dit is een initiatief waarbij De Friesland Zorgverzekeraar samen met specia-listen van de vijf Friese ziekenhuizen en het UMCG, de Dokterswacht, een aantal huisartsen en een aantal patiëntvertegenwoordigers voorstellen ontwikkelen voor de Friese zorg in de toekomst.

Voor Zorgbelang Fryslân is het beeld pas compleet als u uw stem heeft laten horen.

Programma
16.15 uur Inloop
16.30 uur Welkom door Margreet de Graaf, Zorgbelang Fryslân
16.40 uur Uitleg door Jean-Pierre Thomassen, TNO Management Consultants BV
17.00 uur Parallelsessies onder het genot van een broodje:
1. Acute Zorg (spoedeisende hulp / intensive care)
2. Chronische zorg (diabetes,reuma, COPD, MS, etc.)
3. Electieve zorg (makkelijk planbare zorg, zoals knie- of staaroperaties)
4. Geboortezorg
5. Complexe vaatchirurgie
6. Oncologische zorg
7. Ouderenzorg

18.30 uur Gezamenlijke afsluiting en samenvatting
19.15 uur Napraten

Uw stem laten horen?
Meld u aan door een e-mail te sturen o.v.v. bijeenkomst toekomst van de zorg aan
info@zorgbelang-fryslan.nl.
Geef bij uw aanmelding aan bij welke groep (zie bovenstaand) u wilt aansluiten. Geef daarbij uw eerste en uw tweede keuze aan. Uiteraard kunt u zich ook telefonisch aanmelden, 058-215 92 22.

Datum: 10 mei 2012
Tijd: 16.15 tot 19.30 uur
Locatie: Harlingertrekweg 53, Leeuwarden

Voor wie?: voor iedereen die mee wil praten over de toekomst van de zorg

De kracht van Twitter en het imago van de ouderenzorg.

Ik begin zoals op elke maandagochtend met het openen van mijn e-mail en daarna log ik in op Linkedin en Twitter etc. De mogelijkheden van social media zijn ook mijn bedrijf binnen geslopen en ben aan het onderzoeken of het als positief instrument kan dienen. Het definiëren van een doelgroep op Twitter was stap één om vervolgens te ontdekken waar iedereen zoal mee bezig was. Waar werd overgeschreven en hoe dachten mensen over bepaalde zaken. Gaat het over relevante informatie? Geven mensen elkaar feedback? Zijn er discussies?
Vanmorgen was ik het even zat, nou……..om eerlijk te zijn ben ik dat al een tijdje. De negatieve berichtgeving rond de ouderenzorg, de éénzijdigheid, de onduidelijkheid en dan maar te zwijgen over het “gebraak” in 140 karakters. Door de beperkte ruimte op Twitter (de 140 karakters) worden vaak alleen de hoofdlijnen benoemd en vervolgens mogen we doorklikken naar een website waar we het volledige artikel kunnen lezen.
Vanmorgen was het opnieuw raak:Twitter 1: Promotie Manifestatie ‘Dwaze Kinderen’ waarin we op de site van de ouderenbescherming geluidsfragmenten kunnen beluisteren hoe vreselijk slecht het er o.a. aan toe gaat als het om verpleeghuiszorg gaat. Twitter 2: Ouderenzorg is onaantrekkelijk: De ouderenzorg blijkt allesbehalve aantrekkelijk voor mbo-studenten.
Vervolgens kom ik via een Twitter bericht op een artikel van Ber Verstraete op C3.
Hij schrijft: Ik ben niet iemand die zich snel ergert. Maar nu schoot het mij toch in het verkeerde keelgat. Wat? Dat het onmogelijk zou zijn om 12.000 extra personeelsleden voor de ouderenzorg aan te trekken. Omdat ze niet te vinden zouden zijn. Omdat ze niet vanuit de opleiding de ouderenzorg in willen. Omdat . .Mensen, houd toch op! En vooral bestuurders doe er eens wat aan. Natuurlijk is het mogelijk om 12.000 nieuwe personeelsleden aan te trekken maar dat gaat niet zomaar, zeker niet als je weet dat de oude besturingssystemen daarop niet ingericht zijn. Ik kan mij niet voorstellen dat bestuurders in de ouderenzorg niet de handen ineen kunnen slaan om adequate wegen te vinden om goed en gemotiveerd personeel aan te trekken. Dat begint met een concreet uit te voeren visie op de zorgbehoeftige oudere. Dat wordt gevolgd door een personeelsbeleid dat daarop afgestemd is. Stop eens met het doorgaan van de verlaging van het algemene opleidingsniveau, wees niet zo zuinig met arbeidsmarkttoeslag, en . . . luister eens goed naar je eigen mensen die vaak heel goed weten hoe het imago ten gunste kan keren om goed en gemotiveerd personeel te krijgen.
Kortom: kies samen een duidelijke koers, stem dat voortdurend intern met elkaar af wat betreft de uitvoering (en dat ook daadwerkelijk) en verbindt dat met externe ontwikkelingen, bijvoorbeeld door afspraken te maken met ROC’s of andere opleidingsinstituten. Natuurlijk, de laatste levensfase in een verpleeghuis of verzorgingshuis zal niet ieder jong volwassene aanspreken (mij als oudere ook niet zo). En toch zijn er veel mensen die bereid zijn zich voor die ouderen in te zetten. Het gaat ook om de juiste marketing om goede mensen te vinden. Dat het inspanning vergt is vanzelfsprekend.
Mooi omschreven, waar staan we nu en waar willen we heen maar dan wel positief.Neem je verantwoordelijkheid! Je hoort mij echt niet zeggen dat het in de ouderenzorg roze geur en maneschijn is, zeker niet! Er kan nog veel worden verbeterd. Alleen zou ik zo graag zien dat we de social media waaraan we echt niet kunnen ontsnappen positief kunnen inzetten. Roepen is zo makkelijk alleen denk ik dat we de kracht van Twitter onderkennen. Als we er niet omdenken bouwen we met zijn allen aan een negatief imago, dat kan toch niet de bedoeling zijn? Daar heb ik mijn zorgen over en denk dat het anders kan.
Ik denk graag mee over een positieve positionering in de ouderenzorg, daarin is Twitter mogelijk een instrument. Laten we er verstandig mee omgaan.
Ideemajeur / Irene de Groot

Vandaag een reactie gegeven op de site van Vilans

http://www.vilans.nl

Beste Monique,

Ik heb mijn eigen bedrijf Ideemajeur en train medewerkers die werkzaam zijn in de ouderenzorg op bewustwording als het gaat om cliënt gericht werken.

Ik werk graag met kleine groepen medewerkers en de casuïstiek van dat moment.

Inzicht krijgen dat tussen stimulus en respons ruimte zit.

Die ruimte is er, en hier ligt de kracht om zelf de respons te kiezen. Deze ruimte bepaalt mede de kwaliteit van zorg.

Mijn ervaring is dat verzorgenden “te snel” zijn: te snel in het bedenken van oplossingen.

“Dit is er aan de hand en daar ligt de oplossing / ad hoc beslissingen”. Los van het doel en emotie.

Daarmee benutten ze helaas niet de ruimte.

Door het werken met de eigen casuïstiek is mijn ervaring dat mensen enthousiast worden.

Het gebruik maken en open staan van de aanwezige competenties van je collega’s het gevoel er niet alleen voor te staan etc.

Op die manier mogen leren word als zeer prettig ervaren, daarnaast is het resultaat in de praktijk meteen zichtbaar.

Het is fijn om als trainer op deze wijze te mogen meewerken aan kwaliteit van zorg.

Met vriendelijke groet,

Irene de Groot

Dromen heerlijk!

Dromen, wensen en ideeën over de toekomst van de ouderenzorg, wie heeft ze niet?
Heb (even) getwijfeld of ik ze ook daadwerkelijk zou gaan schrijven of dat ik het bij dromen zou laten………

Ik gun de ouderenzorg dat:

- Regie over eigen leven actueel zal blijven.
- Dat we blijven sturen op kwaliteit.

Tja, en hoe ziet dat er in een droom dan uit? Hoe zou ik het willen?

Ik blijf in mijn eigen huis wonen en sluit een totaalpakket af wat voorziet in al mijn wensen.
In het totaalpakket zit een tuinman, huishoudelijke ondersteuning, de maaltijdservice, het halen en brengen naar de huisarts, schouwburg, de klusjesman, de kapper, pedicure, de honden- uitlaatservice, ondersteuning bij zorgtaken etc.

Kortom een “droomlijstje” die ik zelf mag aanvinken.

Zo’n lijstje waarbij mijn buurvrouw zou denken “oooo behoorde ik ook alvast maar tot de doelgroep”! En dat ik weet, dat ze nog 10 jaar moet wachten voor dat ze op haar Ipad ook de vinkjes mag gaan plaatsen.

Dat ik via de socialmedia verbinding kan maken met mijn kinderen, kleinkinderen, de winkelstraat, mijn leefomgeving waaraan ik gehecht was en wil blijven.

Dat mijn kinderen mij financieel zullen steunen om “de vinkjes” op mijn Ipad mogelijk te maken.
Dat een ieder mij blijft zien als een volwaardig mens, ook wanneer mijn geestelijke vermogens achteruit zijn gegaan.

Op mijn Ipad staat mijn video boodschap waarin ik je mijn zorgdoelen en wensen uitleg.
Ik kan ze je wel vertellen, alleen je hierin misschien niet meer corrigeren…………..
Dan is de tijd gekomen dat deze mensen van mijn lijstje regie mogen overnemen.

Irene

LEEUWARDEN – Het aantal ouderen dat niet meer thuis kan blijven wonen, loopt in de komende twintig jaar op tot meer dan een miljoen, bericht vrijdag de Leeuwarder Courant.
De groep kwetsbare ouderen heeft lichamelijke, psychische en sociale problemen, stelt het Sociaal en Cultureel Planbureau vast. Ze lopen een groot risico om binnen drie jaar na het begin van de problemen te overlijden.
Uit de studie blijkt verder dat de meeste kwetsbare ouderen 75 jaar of ouder zijn, dat het veelal vrouwen zijn die hun partner hebben verloren en dat ze vaker een lage opleiding en een laag inkomen hebben. Doorslaggevend is dat ze meer dan één aandoening hebben en beperkingen in bewegen, zelfverzorging en huishouden.
In één van de overige artikelen worden uitspraken gedaan als “Tijdig ingrijpen bij kwetsbare ouderen kan er toe leiden dat zij langer zelfstandig kunnen wonen”. Ik vraag mij dan af wie er moet ingrijpen, is het een taak van gemeenten en hulpverleners, familie, mantelzorgers, burgerzorg etc.
Hoe zit het dan met de eigen verantwoordelijkheid? Mag ik dan deze loslaten wanneer ik 75+ ben?
Ik ben net terug uit Cuba / Havana, heb geen enkel woonzorgcentrum kunnen ontdekken. Mensen blijven wonen in hun eigen huis en worden verzorgd door het netwerk om hen heen. Misschien zijn we wel doorgeschoten in luxe en denken dat we alleen de juiste zorg kunnen bieden als we professionals inschakelen. Misschien zijn we ook wel doorgeschoten in denken dat we met zijn allen 100 jaar moeten worden.
Vervolg artikel Leeuwarder Courant: Jacob Mooiman is 100 jaar, woont wel in een verzorgingshuis, maar heeft daar nog altijd amper hulp nodig. “ik voel mij optima forma. Ik kan en doe alles nog zelf: lopen, wassen, mijn bed opmaken. De zusters zeggen wel eens: “We doen zo weinig voor je”.
We doen zo weinig voor je…..Ja, denk ik dan bij mij zelf daar hebben we misschien de kern wel te pakken! Eigen regie, eigen verantwoordelijkheid,….waar bemoeien we ons mee……

Irene