Ervaringen

Na een lange tijd van therapie ben ik daar eind Maart. met ontslag gegaan. Ik zou als nazorg therapie gaan krijgen bij het Zaans Medisch Centrum, afdeling psychiatrie voor volwassenen en adolescenten.

Bij het Zaans Medisch Centrum is het gebruikelijk dat voor je met therapie kan starten je 4 gesprekken heb. Een gesprek met de psychiator, de arts, de therapeut en nog een soort therapeut of psycholoog achtig persoon. Deze zijn dan tijdens een gesprek ijverig aan het schrijven over alles, en na een uur is ongeveer een half schrijfblok vol. Met dingen van hoe vaak je tijdens het gesprek uit het raam keek, hoe vaak je je bent gaan verzitten en dat soort dingen.
Tijdens het laatste van die 4 gesprekken kreeg ik te horen, volgende week maandag bespreken we je in het team, en dan hoor je in welk van de 5 therapiegroepen je het best zou passen.

Dat vierde gesprek waarin ik dat te horen kreeg was begin Maart. Maar blijkbaar was ik een apart persoon, ze konden er niet uit komen waar ik het best zou passen. Dus kreeg ik nog een gesprek, en nog één en nog één. Uit eindelijk belde ik dus op naar daarheen en vroeg ik naar de man met wie ik de laatste keer een gesprek had omdat ik al een paar weken niets gehoord had, terwijl ze tegen jou zeggen dat je nog gebeld wordt.
De eerste keer dat ik belde hebn ik ongeveer 10 keer gebeld en toen kreeg ik pas iemand aan de lijn. Maar degene met wie ik een gesprek had, was net naar huis toe (vrijdag ochtend rond 11 uur). En de andere namen die ik me kon herinneren van die er werkte met wie ik een gesprek had, waren er helaas ook niet. of ook net weg, of een vrije dag.
De volgende keer dat ik daarheen belde kreeg ik wel iemand aan de lijn, maar de man waarna ik vroeg bleek er dus al een tijdje niet meer te werken.

Dus uiteindelijk kreeg ik een gepsrek met de chef du clinique of gewoon in volksmond de hoofdpsychiator van die afdeling.
Het blijkt nu dus in dat gesprek, dat ze teveel uit gegaan zijn van wat de hulpverleners van mijn oude groep het best voor mij leek, ook al ben ik 20 en heb ik een eigen mond die ik kan gebruiken. Waardoor mijn ideeën over waar ik aan toe was, erg verschilden met die van hun.

Het lijkt mij in een therapieproces, maakt niet uit of het voor iets lichamelijks is of geestelijks, dat na het accepteren, het verwerken komt, en daarna het ermee leren leven in de maatschappij komt.
Maargoed, hun waren het er allemaal wel over eens, dat ik in een groep kon van een middagje per week dat gericht is op weer de maatschappij in komen. terwijl ik nog steeds niet verwerkt heb wat ik heb mee gemaakt.

Maar dan krijg je die leuke antwoorden van, jah maar wij hebben hiervoor gestudeerd, dus we weten er wel wat van.
Rot op zeg, ik heb in al die jaren therapie genoeg over mezelf geleerd om te kunnen weten wat voor mij het best is. Jammer dat hun toch hun eigen plan trekken.

Zorgaanbieder: Zaans Medisch Centrum – Zaandam