Ervaringen

Dit is een stukje hoe ik vertel over hoe fout het regelen van goede zorg kan gaan en wat voor effect het heeft, het is een best een stukje tekst, dus pak wat drinken voor tijdens het lezen.

voor ik verder vertel over vandaag zal ik eerst een stukje over mezelf vertellen. Ik ben dus een jongen van 20 jaar. Ik ben geboren in Zuid-Afrika maar woon bijna me hele leven al in Nederland. Op leeftijd anderhalf zijn me ouders gescheiden en ben ik met mijn moeder en zus naar Nederland gekomen. Ik ben een voorbeeld van wat ze een probleemkind noemen. Vanaf een best vroege leeftijd al.
Als kind leefde ik vooral erg in me eigen wereld, samen spelen of sociaal zijn met andere mensen was iets wat ik eigenlijk niet echt deed of kon.
Ik ben opgegroeid in een klein dorp waar een dorpse mentaliteit hing. IK was anders, maar dat maakte niets uit want ik was wel lief. Typerend zo’n dorp waar eigenlijk geen buitenlandse mensen wonen, waarvan het overgrote gedeelte nog steeds christelijk is. En psychische problemen vaak worden afgeschreven als een schreeuw om aandacht.
Vroeger werd er nooit echt op me gelet, ik was gewoon een beetje anders. Maar niet zo om je zorgen om te maken.

Toen ik naar de middelbare school ging had ik ook specifiek gekozen voor een school waar niemand heen ging van mijn oude klas. Zodat ik een nieuwe start kon maken. Maar dat lukte niet echt, ik was anders. Dus ik kwam al snel terecht in de rol van pispaaltje van de klas.
Ik ging naar een VMBO school, dus daar is het pest gehalte toch al een stuk hoger dan op andere niveaus van scholing. Met mijn IQ had ik makkelijk Atheneum of Gymnasium kunnen doen, maar ik was zo in me eigen wereldje en zo bang om op te vallen dat ik een groot deel van die testen verprutst had.
Maar vanaf ik in de brugklas kwam kreeg ik gesprekken met het RIAGG. De schoolarts van de middelbare school waar iedereen in het begin van het jaar heen moest zei dat het wel handig voor me zou zijn, omdat er iets met me aan de hand was.

Goed, ik ging dus naar het RIAGG toe. Daar had ik samen met me moeder een eerste gesprek, en de twee weken die erop volgden hadden we weer een gesprek met de zelfde psycholoog. Nou eigenlijk was het gesprek tussen haar en mijn moeder. Ik zat gewoon in de hoek van de kamer een puzzel te maken en gedichten te schrijven. Maar ondertussen pikte ik wel op wat ze zeiden.
Toen we de vierde keer bij die vrouw kwamen was ze een beetje van slag. Ze stonden op het punt om naar een andere locatie te verhuizen en ze was het papiertje met vragen kwijt. De vragen die ze iedereen opnieuw vroeg.
Dus eigenlijk had ik het met die hele vrouw al gehad. Dus werd ik in de rij geplaatst voor gesprekken bij het jeugd GGZ. Ondertussen werd ik steeds meer down. Als ik er over probeer de te praten met de huisarts of wie dan ook werd het al snel afgeschoven op “dat hoort nou eenmaal bij de puberteit.”

Het gepest op school ging nog steeds door en werd eigenlijk alleen maar erger. Mijn schooltijd daar bestond voornamelijk uit snel tussen de lokalen wisselen en pauzeren op het toilet. Ik was niet erg geliefd op school, maar dat heeft ook te maken met dat ik op een best zwarte school zat. Ongeveer 5 procent van alle leerlingen daar waren Nederlands. En ik zag er toen al best alternatief uit. Dus dat matchde niet echt.

Ondertussen had ik allemaal onderzoeken en testjes lopen bij het GGZ. Naar aanleiding daarvan moest ik op gesprek komen bij een leraar van het OPDC. Een school voor probleemkinderen, of hoe hun het noemen kinderen met psychische problemen waardoor ze niet in staat zijn op een normale school te functioneren.
In eerste instantie was het de bedoeling dat ik daar ook naar school zou gaan, maar dat kon niet door gaan. Ik was namelijk te Intelligent. Geloof me, dat is één van de dingen waarom je niet ergens voor wilt afgekeurd worden. Of het nou om school of werk of wat dan ook gaat.
Ik zou liever iets horen als dat ik nogal ene expressief uiterlijk heb en dat ze me daarom niet willen aannemen of dat ik te jong of onervaren ben dan dat ik te intelligent ben.

Dus ik krijg nu iedere week therapie. Met verschillende therapeuten, psychologen, psychiaters en ga zo maar door. Ik heb er denk ik in totaal een stuk of 50 meegemaakt bij het GGZ.
Ze waren het er allemaal over eens dat er iets met mij aan de hand was, maar ze konden niet goed plaatsen wat.
Ze hebben daar van die leuke lijsten met alle kenmerken van stoornissen die je kan hebben. En als je dan er 6 van de 8 heb of meer dan heb je die stoornis. En van alle stoornissen waar ze me op getest hebben (Autisme, ADHD, ADD, PDD-NOS, Depressie, Angststoornis, Sociale angststoornis, Psychotisch, Dwangstoornis, Persoonlijkheidsstoornis, Meervoudig persoonlijkheidsstoornis, Schizofrenie, Posttraumatische stressstoornis, Slaapstoornissen, Seksuele stoornissen en zelfs eetstoornissen) had ik van bijna alles op de laatste 3 na veel kenmerken maar ook bij bijna allemaal net 1 kenmerk te weinig om het echt te hebben waardoor het dus erg moeilijk was om een passende therapie voor mij te vinden.

In die tijd moest ik vaak lang wachten in de wacht kamer. Ik was eigenlijk altijd 10 minuten te vroeg en degene met wie ik een afspraak had ongeveer 10 minuten te laat. Maar in die wachtkamers daar liggen dan ook informatiefolders over verschillende stoornissen.
Zo had ik er een aantal door gelezen maar pas toen ik die van borderline doorlas had ik zoiets van ja, hier herken ik me totaal in. Maar volgens die mensen daar was dat onzin. Ik was trouwens nog maar 14 dus dat kon in niet hebben, dat kon pas vanaf je 18de.

In die tijd leerde ik in de wachtkamer daar ook een meisje kennen die vertelde me over haar hulpverleningsgeschiedenis en ik over die van mij. Ze benoemde naar mijn verhaal gehoord te hebben dat het handig kon zijn als ik naar Triversum zou gaan. Omdat ze haar ook enorm hebben geholpen.
Maargoed, ik zei dat dus tegen mijn toenmalige therapeut en die had een gesprek daar geregeld en een week later kon ik opgenomen worden op Triversum.

Dus na die week kwam ik terecht op de observatie afdeling. Dat is een afdeling waar ze 8 tot 10 weken van zondag avond tot vrijdag middag gaan kijken wat je allemaal doet, en daarna trekken ze een conclusie van goh, we hebben je zo en zo gezien dus volgens ons heb je dit en dat. En dan werd je vaak doorgestuurd naar een behandel afdeling daar.

Na een leuke, aparte maar ook moeilijke 8 weken daar gehad te hebben had ik daar dus mijn eind gesprek. Ik werd bestempeld met Sociale angststoornis, dysthyme stoornis, hechtingsstoornis, psychotische perioden en het syndroom van Asperger.
Dus ik werd doorgestuurd naar de D groep. Een groep die gespecialiseerd is in alle soorten contactstoornissen, angststoornissen en ook voor jongeren die psychotisch zijn of waren. Een fijne gezellige afdeling met veel orde en structuur.
Na een paar maanden daar gezeten te hebben werd ik geëvalueerd. Ik was meer uit mijn schulp gekropen en ze hadden het idee dat de eerdere diagnose niet klopte. Ik was de meest sociale jongen daar. Dus na een gesprek toen daar kwam eruit dat ik nu de diagnose beginnende persoonlijkheidsstoornis had en een identiteitsprobleem, en een depressie. Dus na een tijdje ging ik over naar de C groep.
Dit was een groep, die was vooral gericht op persoonlijkheidsproblemen, depressies en eetstoornissen. In tegenstelling tot de vorige groep waar ik zat waar maar 1 meisje op zat was ik nu de enige jongen op deze groep. Maar het was wel een gezellige groep.

Na een tijdje ging het best oké met me. Af en toe nog wat down. Dus ik werd ingeschreven voor begeleid wonen vanuit de stichting Parlan. En ik had me ingeschreven voor een studie, Helpende zorg en welzijn. Het was niveau 2 omdat ik geen diploma’s had kon ik niet op een hogere opleiding beginnen.
Nadat ik eenmaal gesetteld was bij het begeleid wonen in een fijne groep richtte ik me op school en destijds op mijn bijbaantje achter de kassa bij de Burger King.
Vanuit de opleiding ging ik ook stage lopen maar doordat ik 3 jaar opgenomen had gezeten toen had ik niet goed geleerd om met leeftijdsgenoten om te gaan. Ik kwam in een klas terecht met alleen maar meiden en die nog steeds wel in de pest sfeer zaten. Ik had het geluk dit keer dat ik niet het slachtoffer was.
Ik kan me weinig herinneren van die tijd. Ik zat wel in de drukste en ergste klas van die hele school op dat moment. Uiteindelijk voor ik ging stoppen met mijn opleiding omdat het gewoon niet goed ging waren er al 6 meiden uit me klas weggegaan. Een paar wegens privé omstandigheden gestopt en een aantal van school getrapt.
Mijn stage beoordelingen waren de hoogste van dat hele jaar, bij welke stage ik ook deed en ook bij Burger King was ik volgens bijna alle bazen de beste en snelste kassa medewerker die ze hadden, dus waren ze blij om me in te roosteren.
Echter omdat het school werk gewoon te makkelijk voor me was en ik niet goed was in het sociale stuk raakte ik dus erg in de war wat geleidt heeft tot meerdere disorsaties met gevolg verschillende keren een opname op de crisisafdeling.

Na een tijdje had ik een gesprek met de leiding van het begeleid wonen, de gedragswetenschapper van daar, mijn mentor van school, mijn toenmalige therapeut van Triversum, mijn moeder en ik. Over dat het niet zo lekker ging, dus uiteindelijk kwam het idee dat ik naar de KP afdeling van Triversum zou gaan.
Een groep die erg gericht is op groepsbehandeling en borderline. Het is 1 van de 3 of 4 locaties in Nederland waar ze die behandeling hebben.
Ik had ondertussen de diagnose Borderline gekregen, omdat ik nu 18+ was kon ik die stempel krijgen waarvan ik op mijn 14de al dacht dat ik het had en alle hulpverleners altijd al zeiden dat het onzin was dat ik het had.

Ik kwam daar dus terecht en na ongeveer 10 maanden klinisch gezeten hebben ging ik over naar de daggroep. Dus dat je overdag daar nog therapie hebt maar thuis slaapt. Vanaf het moment dat ik in de daggroep kwam begon ik met regelen van nazorg. Omdat je maar een halfjaar in de daggroep kan blijven is vaak wel redelijk duidelijk wanneer je met ontslag moet. En dit was in de periode dat mijn ex zelfmoord gepleegd heeft. Dus dat is eigenlijk een best emotionele tijd sowieso al, laat staan dan nog het afscheid nemen van Triversum en de mensen die je daar in korte tijd zo goed heb leren kennen.

Ik had het best duidelijk. Ik wou gaan wonen bij het RIBW in omgeving Zaanstreek Waterland en therapie volgen bij het Zaans Medisch Centrum. Dus ik ben begonnen met het regelen daarvan.
Zelf schoot dat erg op. Maar niets liep zoals het hoorde.
Voor het wonen bij het RIBW had je een CIZ indicatie nodig. En na ongeveer een uur hun website uitgepluisd te hebben kwam ik eindelijk de goede aanmeldingsformulier tegen. Na deze ingevuld en opgestuurd te hebben dacht ik dat het wel in gang zou zijn.

Ondertussen had ik ook verschillende gesprekken gehad bij het Zaans Medisch Centrum. Daarvan vond ik de meeste best waardeloos. Allemaal van die gesprekken waarin ze dingen vragen die als ze een beetje lezen ze ongeveer wel 5 keer in mijn dossier hadden terug kunnen vinden.

Maargoed, ondertussen was het nog een paar weken tot aan mijn ontslag bij Triversum, en precies de week erna was het de datum dat mijn ex zelfmoord gepleegd heeft. Dus voor die dag had ik al geregeld dat er verschillende vrienden in de buurt waren zodat ik niet alleen was.

Ondertussen had ik een brief gekregen van het CIZ, die moesten besluiten of ik in aanmerking kwam voor het wonen bij het RIBW. Ze hadden bij de staf van de groep waar ik zat gegevens op gevraagd, maar die waren te laat of niet volledig aangeleverd. Waardoor mijn verzoek voor een indicatie simpelweg werd afgewezen.
En het enige wat je kan doen dan is het opnieuw aanvragen, omdat daar een stel onempatische robotten werkt die ook geen uitzondering maken als gegevens ook maar een dag later zijn dan dat ze je besproken hebben.

Dus weer op nieuw hetzelfde formulier ingevuld, samen met mijn therapeut dit keer. Maar op de site staat net als eerder dat je tussen 6 en 8 weken in bespreking wordt genomen en dan hoor je daarna wat er uit gekomen is.
Bij het Zaans Medisch Centrum liep het ook niet erg, de staf van mijn oude groep en hun kregen elkaar niet vaak te pakken waardoor het lastig werd om over mij te overleggen wat het beste was om te doen.
Ondertussen ben ik met ontslag gegaan bij Triversum, het was een mooi en emotioneel afscheid.

Goed ik was bij Triversum weg, de sterfdag van me ex was geweest, ik was weliswaar enorm down toen maar ik ben er wel doorheen gekomen en heb niets schadelijks gedaan.
Een paar dagen later belde mijn tante op, of ik daar heen wou komen, omdat het dringend was. Toen ik daar was gingen we met me zus naar me opa. Die lag in het ziekenhuis. Hij was al een lange tijd ziek, maar nu was het naar zo’n dieptepunt gegaan dat dit waarschijnlijk de laatste keer was dat we hem nog zagen. Hij lag in coma en die nacht na we er waren is hij ook overleden.
Dat is al iets wat ook emotioneel was in zo’n tijd en je niet echt op rekent. Maar rond de begrafenis kwam opeens ook mijn biologische vader in beeld, die ik niet meer gezien had sinds ik anderhalf jaar oud was. Wat ook weer voor veel verwarring zorgt.
allemaal emotionele dingen dat gepaard ging met het nodig smijt en verbouw werk ik mijn kamer en verschillende automutilatie momenten.

Nadat het weer een beetje rustig was en ik iets minder in de war was, kreeg een van mijn beste vrienden een auto ongeluk, hij leeft wel en  mankeert niets, maar evengoed het is erg schrikken.  En vlak daarna is een goede kennis van onze familie ook overleden.
Dus ja ik was weer behoorlijk down en in de war. En nog steeds had ik niets. Bij Triversum wist alle leiding die ik had dat er een moeilijke periode aan zat te komen.

Ik had ondertussen gesprekken bij het GGZ in hoorn, niet voor therapie maar voor eventuele crisisopvang als het niet goed gaat. Die gesprekken gingen goed, tot mijn therapeut van Triversum zich ermee ging bemoeien. Die stelde de eis dat als het niet goed ging ik eerst met de oude groepsleiding van daar zou bellen om het erover te hebben. Maar mijn ervaring met die man is gewoon zo slecht dat ik er geen vertrouwen in had. Voor het eerst dat ik zelf nog enige motivatie had om te leven en dan komt zoiets.
Ik heb vaker gehad dat je tegen die man aangeeft dat je behoorlijk down, in de war of suïcidaal bent en dan zegt hij dat het wel mee zal vallen. Tot je uiteindelijk op de crisisgroep of in het ziekenhuis belandt wegens een mislukte suïcidepoging of ze je helemaal onder het bloed vinden.
En dan krijg je alleen een stom antwoord van Ow, dus het was wel serieus.
En gezien ik geen zin had om weer zoiets mee te maken wou ik dat niet. Waardoor me crisisopvang bij het GGZ ook niet door kon gaan omdat ze die voorwaarde van Triversum wel goed vonden.

Ondertussen had ik weer een gesprek bij het Zaans Medisch Centrum, en daarna heb ik een tijdje niets gehoord. Dus dan ga je bellen. Je hebt het nummer en naam van een contactpersoon daar maar die werkte er weer niet. En als je dan uiteindelijk iemand te pakken krijgt na een stuk of 10 keer bellen dan krijg je zo’n rot antwoord van ow, weet je niet hoe het er nu voor staat? Je therapeut van Triversum zou het toch doorgeven.
Dus uiteindelijk bleek dat voor 2 van de 4 groepen daar ik te oud of te jong was. Voor de andere groep was ik al te zelfstandig en voor de andere groep kon ik een te dominante positie binnen de groep krijgen.
Ondertussen zit ik al een tijd met niets.

Ik ben 26 Maart 2010 bij Triversum met ontslag gegaan. En nu ongeveer een week geleden heb ik een brief van het CIZ gekregen dat ik die indicatie heb en dat ik nu op een wachtlijst gezet wordt. Van het Zaans Medisch Centrum is nog steeds niets bekend of ik er wel terecht kan voor therapie.
Ik heb geen crisisopvang voor als het niet goed gaat. Ik heb geen baantje of opleiding omdat ik daarvoor nog te down en teveel in de war ben om dat te kunnen volhouden.
Ik zit nu dus thuis. Een paar keer per week help ik mijn moeder in het huishouden en zo nu en dan heb ik ergens een gesprek en een paar keer in de week spreek ik in de avond af met vrienden. Maar dat zijn er niet echt veel. Verder ben ik nog steeds veel in de war.

In veel hulpverleningsinstanties gaat het niet meer om de jongeren zelf. Ze hebben allemaal gestudeerd maar zijn veelal nog erg dom als ze maanden nodig hebben om een beslissing over een jongere te maken en het vervolgens niet snappen als ik gefrustreerd of geïrriteerd erop reageer omdat het al zo lang duurt.
De afgelopen tijd zit ik thuis en zak ik steeds verder terug in mijn depressie en kan ik niet goed meer vast houden wat ik geleerd heb en verval ik in oude patronen zoals veel automutileren, een verstoord nacht/dag ritme hebben, teveel gaan computeren, niet goed voor mezelf zorgen, of amper iets of juist heel veel eten.

Ondertussen word ik gek van mezelf en ben ik veel in de war. En er is eigenlijk niemand die me daarbij kan helpen. Als ik zo in de war ben kan ik alleen bidden en hopen dat ik mezelf niet van kant maak.
In de tijd na mijn ontslag heb ik helaas al een paar keer naar het ziekenhuis gemoeten wegens een suïcidepoging. Nazorg of iets in die richting schiet voor geen meter op, en dit alles maakt me zo moedeloos.

Ik heb een broertje en een zus. Me zus heeft een baan en woont al op zichzelf, en me broertje zit op school en daar gaat het best goed mee.
Dus dat is ook niet leuk om toch dan best in een maatschappij te zijn waar eigenlijk iedereen bezig is met zijn toekomst. Allemaal het plannen en denken over het huisje boompje beestje idee. Terwijl ik nog erg zit met van toekomst? Eerst zorgen dat ik er morgen nog ben. Nee dit is geen tekst waarbij je moet denken dat ik er aan einde aan ga maken maar meer een tekst van ik raak moedeloos omdat ik zelf enige motivatie had om te leven maar er zoveel tegen zit dat het niet altijd lukt om positief te blijven.

Op zich voelt het net als de zomervakantie. Ook iets waarin je vaak een lange tijd niets doet. Alleen aan de zomer vakantie weer je ongeveer hoe lang het duurt voor die over is, en met dit niet. Ik weet niet hoe lang het zal duren voor ik therapie of een begeleid woonplek heb.
Borderline is een verdomd zware stoornis om mee te leven, en vooral voor jezelf. En vooral als je zelf wel een beetje weet wat je wilt.

Conclusie: Als iedereen die dit leest mij nou 100 euro geeft, dan ga ik een wereldreis maken en als ik dan weer terug ben zal ik waarschijnlijk snel antwoord krijgen of ik ergens terecht kan of sta ik dan ongeveer bovenaan de wachtlijst.