Het heft in eigen handen. Kan ik dat ?
Ik werk bij het Huis voor de Zorg. De in Limburg actieve Zorgbelangorganisatie. In Limburg ondersteun ik de in deze provincie patiënten- en doelgroeporganisaties. Dit door als vraagbaak en soms als motivator actief te zijn. Vaak ook de laatste tijd doordat ik een spin het web ben. Ik weet waar in Limburg mensen actief zijn met bepaalde onderwerpen en kan dus gemakkelijk mensen die met eenzelfde onderwerp bezig zijn, verbinden met elkaar. Jaarlijks organiseer ik en mijn collega’s een grote manifestatie voor dat hele netwerk in het Provinciehuis in Maastricht. De Provincie is de parij die ons financieel ondersteunt. Bij die Manifesatie is vaak ook de geputeerde (in dit geval Mevrouw Wolfs) aanwezig. Dit jaar is die Manifestatie op 23 juni a.s. Het thema is ZELFMANAGEMENT. Titel: “Zelfmanagement…het heft in eigen handen. Kan ik dat ?”
Deze dag trekt vaak 100 -120 mensen.
Ik ben benieuwd naar verhalen over zelfmanagement. Laat eens wat weten als je interesse hebt.
Dag Truus,
Bedankt voor je reactie. Wat je schrijft gaat inderdaad over zelfmanagement. Of ís zelfmanagement. In ieder geval zoals ik het bedoel. En zoals het als onderwerp op de Manifestatie van Cliënteninitiatieven in het provinciehuis (23 juni) naar voren zal komen. Ook in die situatie zijn mensen uitgenodigd hun verhaal te vertellen hoe zij dat nou doen, misschien wat hun gouden tips zijn. Hoe richt je je leven in (en hou je er regie over) als je leeft met een chronische ziekte of een beperking ???
Ook ik merkte verleden jaar toen er bij mij huidkanker ontdekt werd en er een paar keer duchtig ingegerepen werd hoe moeilijk het is management (wat een woord is het dan ineens) te houden op wat er met mij gebeurde voor, tijdens en na mijn ontmoetingen (soms met duchtige ingreep) bij de dermatoloog. Je wordt heen en weer geslingerd tussen emotie en verstand om wat je gebeurt én je moet opletten op de manier waarop de zorgaanbieders (weer zo’n woord, in mijn geval soms een heel batterij artsen, verpleegkundigen en statgiaires in de kamer waar de ingreep plaats had).
Maar zelfmanagement was voor mij ook: hoe kom ik na de operatie thuis, wie verzorgt de wond, wie wast mijn haren ? Maar ook: wat voor vragen heb ik nog voor de dermatoloog, en hoe richt ik het in dat hij ook daadwerkeliojk naar me luistert (wat in zijn geval soms moeilijk was, technisch was hij goed, maar qua sociale vaardigheden niet al te sterk) ???
In mijn werk met patiëntenverenigingen ben ik heel de laatste tijd ook heel nieuwsgierig geworden hoe mensen dat doen. En inderdaad…wat speelt er in het hoofd van de ander die mij die zorg beleeft….Doet hij ook aan zelfmanagement (met mij in één operatiekamer) ? Hoe zouden we elkaar daarin kunnen ondersteunen ?
Ik kijk uit naar 23 juni a.s.
Hallo Roel,
Wat bedoel je met “zelfmanagement”? Het heft in eigen hand nemen. Hoe had je dat in gedachten als je niet echt veel kracht in je eigen handen hebt (letterlijk en figuurlijk)? Afhankelijk zijn van medemensen. Hoe is het om te voelen dat je afhankelijk bent van anderen? Zelfmanagement, zelfredzaamheid. Hoe is het om te voelen dat je lijf je in de steek laat? Of het dan gaat om het zitten in een rolstoel of je amper kunnen bewegen omdat je zoveel pijn hebt. Je levert in en om dan je brein aan te kunnen zetten om na te denken over ‘zelfmanagement’ ??!! Naar mijn idee wordt er de laatste tijd wel erg gehamerd op het feit dat de zorgvrager zich moet kunnen redden. De zorgvrager moet ineens van alles weten en leren over hoe hij of zij zich dient op te stellen richting artsen, richting CIZ, richting keuringsarts, etc. Wat gebeurt er aan de andere kant? Worden artsen begeleid in die omslag? Overigens is mijn mening dat de zorgvrager omringd dient te worden met zorg die hij of zij nodig heeft. Die zorgvraag ontstaat op enig moment door een gebeurtenis. Meestal wordt dat gevolgd door een constatering door een behandelaar. Die kan (zou moeten) actie ondernemen richting nodige zorg. Van mijn part een instantie die kijkt wat er nodig is. Daarbij de omslag maken dat er niet gekeken wordt naar wat de regels zijn, maar naar wat de zorgvrager nodig heeft. Een omslag van denken is daarbij nodig. Bij zorgkantoren, bij WMO loketten, etc. Overigens ook een omslag van denken richting mensen die ook zorgvrager worden genoemd, maar dat in wezen niet zijn. Dit is een harde uitlating, maar publiek geheim dat er hordes mensen zijn die zorg aanvragen niet omdat ze het nodig hebben, maar menen er recht op te hebben.
Roel je vraagt naar ervaringen met zelfmanagement. Zelfmanagement in de breedste zin van het woord. Managen doe ik in de zin dat mijn zus me helpt met boodschappen. Dat ik probeer nog zoveel mogelijk zelf te doen. Te voet. Mijn management houdt ook in dat ik probeer mijn huishouden zelf bij te houden. Daarin heb ik geleerd (gemanaged ) taken te splitsen, te verdelen over dagen. Om toch alles zelf te kunnen blijven doen. Dit zelfmanagement houdt overigens in (leer ik keer op keer of loop ik daar tegenaan) dat een gemeente (WMO) daar niet behulpzaam is. Dat vind ik jammer. Met preventie en meedenken kan nog een hele wereld worden gewonnen.
Groeten, Truus
Plaats een reactie
Om een reactie te plaatsen moet je eerst inloggen. Deelname aan het sociale netwerk Deeljezorg.nl is gratis: meld je nu aan.