Ervaringen

In januari 2009 is mijn dementerende schoonvader gevallen en brak daarbij zijn heup. Opname in het ziekenhuis en een operatie bleken noodzakelijk. Er moest een pen in de heup gezet worden, een ingreep die onder narcose uitgevoerd moest worden. Kort na de operatie raakte mijn schoonvader in een psychose door de narcose. In zijn werkzame leven heeft hij altijd in de van Mesdagkliniek gewerkt als socio-therapeut. Dit arbeidsverleden leidde tot de indruk dat hij gegijzeld werd gehouden door medepatienten. Mijn schoonmoeder, mijn echtgenoot en ik hebben hem gelukkig ‘s nachts weer rustig gekregen. Hij bleef gelukkig in al zijn verwarring wel heel beschaafd: de zusters waren ‘schavuiten’. In de daaropvolgende week bleef zijn verwarring groot. Afwisselend dacht hij op een camping te zijn, hij stond (!) 2 dagen na de operatie aan de balie van de afdeling met het vriendelijke verzoek zijn vrouw om te laten roepen want die was niet teruggekomen in de tent. Soms dacht hij aan het werk te zijn: ‘nu ben ik al 80 en loop ik nog steeds met dossiers rond’, maar bovenal wilde hij graag naar huis. Vanuit het transferpunt van het ziekenhuis werd een indicatie geregeld. In overleg met mijn schoonmoeder en met ons werd geregeld dat een kortdurende indicatie gesteld zou worden. Een opname voor 3 maanden, zodat mijn schoonmoeder ook wat op adem kon komen en er gekeken kon worden of de verwarring bij mijn schoonvader zou verbeteren. Mijn schoonvader wilde het liefst naar huis. Na 10 dagen ziekenhuisopname kwam mijn schoonmoeder ‘s ochtends op bezoek en trof daar pa aan met zijn koffer op schoot en zijn jas aan. Glunderend vertelde hij naar huis te mogen. In opperste verbazing liep mijn schoonmoeder naar het verplegend personeel en kreeg daar te horen dat pa niet langer hoefde te blijven en naar huis mocht. En, o ja, hoeveel hulp dacht ze daar nodig te hebben. Met de mond vol tanden bedacht mijn schoonmoeder dat het met drie keer in de week wel moest lukken. Zo werd ze naar huis gestuurd met een man die blij als een kind aankwam in een huis dat hij niet herkende met een vrouw waarvan hij ook niet zeker wist of het wel de zijne was. Met man en macht hebben we vervolgens geregeld dat er meer hulp zou komen (2 keer per dag) en hebben we een aanvraag gedaan voor nachthulp. Dat bleek niet meer nodig want na 2 dagen is mijn schoonvader met een spoedopname alsnog opgenomen in een verpleeghuis waar toevallig op dat moment plek was. Mijn schoonmoeder was volledig ingestort. Met veel moeite hebben we mijn schoonvader nu op een voor hem definitieve plek gekregen. Mijn schoonmoeder herstelt langzaam en worstelt met een groot schuldgevoel. Het ziekenhuis heeft in alle toonaarden excuses aangeboden. Daar hebben we genoegen mee genomen, maar de kater blijft.

Zorgaanbieder: Universitair Medisch Centrum Groningen (UMCG) – Groningen

Gemeente: Groningen